พระไตรปิฏก

(มารดาพระโพธิสัตว์ได้กล่าวคร่ำครวญว่า)

{๑๔๙๓} [๑] เพราะพญาช้างเผือกนั้นจากไป

ไม้อ้อยช้าง ไม้โมกมัน ไม้ช้างน้าว หญ้างวงช้าง

ข้าวฟ่างและลูกเดือยก็เจริญงอกงาม

อนึ่ง ต้นกรรณิการ์ทั้งหลายที่เชิงเขาก็ออกดอกบานสะพรั่ง

{๑๔๙๔} [๒] ไม่ว่าจะเป็นบ้าน หรือเมืองไหนก็ตาม

พระราชา หรือราชมหาอำมาตย์ผู้มีเครื่องประดับทองคำ

ย่อมจะบำรุงเลี้ยงซึ่งพญาช้าง

ที่พระเจ้าแผ่นดิน หรือพระราชโอรสทรงใช้ประทับทรง

ไม่ครั่นคร้ามอาจสังหารศัตรูได้ด้วยอาหาร

(พระราชาทรงขอร้องพญาช้างนั้นว่า)

{๑๔๙๕} [๓] พญาช้างจงรับเอาอาหารเถิด อย่าได้ผ่ายผอมเลย

งานหลวงนั้นยังมีอยู่เป็นอันมาก ที่ท่านจะกระทำต่อไป

(พระโพธิสัตว์ฟังพระดำรัสนั้นแล้วจึงกราบทูลว่า)

{๑๔๙๖} [๔] นางช้างนี้นั้นน่าสงสารจริง ตาบอด ไม่มีผู้นำทาง

เท้าคงจะสะดุดตอดิ้นรนไปจนถึงภูเขาจัณโฑรณะแน่นอน

(พระราชาตรัสถามว่า)

{๑๔๙๗} [๕] พญาช้าง นางช้างตาบอดไม่มีผู้นำทาง

เท้าสะดุดตอดิ้นรนไปจนถึงภูเขาจัณโฑรณะ

นางช้างเชือกนั้นเป็นอะไรกับเจ้า