Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 371

<< | หน้าที่ 371 | >>
{๑๕๘๓} [๑๐๓] พลช้าง ราชองครักษ์ พลรถ พลราบ

พลเหล่านั้นหม่อมฉันก็ไม่ตัดเบี้ยเลี้ยง

และรายได้ประจำที่ได้ตั้งไว้

{๑๕๘๔} [๑๐๔] อนึ่ง หม่อมฉันมีมหาอำมาตย์และมนตรีผู้คอยรับใช้ช่วยจัดการ

กรุงพาราณสีให้มีมังสาหาร สุรา และข้าวน้ำจำนวนมาก

{๑๕๘๕} [๑๐๕] อนึ่ง แม้พ่อค้าทั้งหลายที่มาจากแคว้นต่าง ๆ ก็พากันร่ำรวย

หม่อมฉันก็จัดการคุ้มครองพ่อค้าเหล่านั้น

ข้าแต่พระเจ้าพี่อุโบสถ ขอพระองค์ทรงทราบอย่างนี้เถิด

(พระอุโบสถกุมารได้สดับดังนั้นแล้ว จึงตรัสว่า)

{๑๕๘๖} [๑๐๖] ขอเดชะพระเจ้าสังวร นัยว่า

ขอพระองค์จงครองราชสมบัติโดยธรรม

แทนพระญาติทั้งหลาย

อนึ่ง ขอพระองค์ผู้มีพระปัญญาและทรงเป็นบัณฑิต

เกื้อกูลแก่พระญาติทั้งหลายเถิด

{๑๕๘๗} [๑๐๗] พระองค์ผู้อันพระญาติแวดล้อมแล้วอย่างนี้

ทั้งได้สะสมรัตนะต่าง ๆ ไว้มากมาย

ศัตรูทั้งหลายย่อมข่มเหงไม่ได้

เหมือนกับพระอินทร์ที่จอมอสูรราวีไม่ได้

สังวรชาดกที่ ๘ จบ


๙. สุปปารกชาดก (๔๖๓)


ว่าด้วยพ่อค้าสุปปารกะ


(พวกพ่อค้ากล่าวว่า)

{๑๕๘๘} [๑๐๘] มนุษย์ทั้งหลายมีจมูกแหลม ย่อมโผล่ขึ้น ดำลง

ท่านสุปปารกะ พวกเราขอถาม ทะเลนี้ชื่ออะไร


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka