พระไตรปิฏก

(คนเฝ้านาถูกโกสิยพราหมณ์ถามแล้ว จึงได้กล่าวว่า)

{๑๘๗๒} [๑] ท่านโกสิยะ นาข้าวสาลีบริบูรณ์ดี

แต่พวกนกแขกเต้าพากันมาจิกกิน

ข้าพเจ้าขอบอกคืนนานะท่านพราหมณ์

เพราะไม่สามารถจะห้ามพวกมันได้

[๒] แต่บรรดานกแขกเต้าเหล่านั้น

มีนกตัวหนึ่งสวยงามกว่านกเหล่านั้นทั้งหมด

กินข้าวสาลีตามความพอใจแล้วยังคาบบินไปอีก

(พราหมณ์ได้กล่าวกับคนเฝ้านาว่า)

{๑๘๗๓} [๓] เจ้าจงดักบ่วงหางสัตว์โดยวิธีที่นกนั้นจะติดบ่วง

จับเป็นแล้วนำมาให้เรา

(พญานกแขกเต้ารำพันอยู่ว่า)

{๑๘๗๔} [๔] นกทั้งหลายเหล่านั้นกิน ดื่มแล้วก็บินไป

ส่วนเราตัวเดียวติดบ่วงอยู่ เราได้ทำความชั่วอะไรไว้หนอ

(พราหมณ์กล่าวกับพญานกแขกเต้านั้นว่า)

{๑๘๗๕} [๕] นกตัวอื่นกินเฉพาะท้องเท่านั้น แต่เจ้ากินเกินท้อง

เจ้ากินข้าวสาลีตามความพอใจแล้วยังคาบบินไปอีก

[๖] ฉางที่ป่าไม้งิ้วนั้นเจ้าบรรจุไว้จนเต็มหรือ

หรือเจ้ามีเวรกับเรา เราถามแล้ว จงบอกเถิด

เพื่อน เจ้าเก็บข้าวสาลีไว้ที่ไหน