พระไตรปิฏก

(กุฎุมพีทูลถามพระราชาว่า)

{๒๐๒๔} [๒๗๐] ข้าพระองค์ได้เห็นพระองค์ผู้ทรงเป็นสุขุมาลชาติ

ประทับอยู่ในปรางค์ปราสาทอันประเสริฐ

เสด็จบรรทมบนพระยี่ภู่อันสูงใหญ่

เสด็จจากแคว้นมายังปัจจันตชนบทเช่นกับที่ป่าปราศจากน้ำ

[๒๗๑] จึงได้ทูลถวายภัตตาหารอันวิจิตร

คือข้าวสุกแห่งข้าวสาลีอันดีเลิศ

ซึ่งมีกับที่ปรุงด้วยเนื้ออันสะอาด

ด้วยความเคารพรักต่อพระองค์

[๒๗๒] พระองค์ผู้ทรงรับภัตนั้นแล้วได้พระราชทานให้พราหมณ์

ไม่เสวยด้วยพระองค์เอง

ข้อนี้เป็นธรรมอะไรของพระองค์หรือ

ข้าพระพุทธเจ้า ขอถวายบังคมพระองค์

(พระราชาตรัสตอบว่า)

{๒๐๒๕} [๒๗๓] พราหมณ์เป็นอาจารย์ของเรา

เป็นผู้ขวนขวายในกิจใหญ่น้อย

เป็นครู และเป็นผู้ที่ควรจะเชื้อเชิญ

เราจึงควรให้โภชนะแก่เขา

(กุฎุมพีกล่าวกับพราหมณ์ว่า)

{๒๐๒๖} [๒๗๔] บัดนี้ ข้าพเจ้าขอถามท่านพราหมณ์ผู้โคตมโคตร

ที่พระราชาทรงบูชา

พระราชาได้พระราชทานภัตแก่ท่าน

ซึ่งมีกับที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาดแก่ท่าน