พระไตรปิฏก

[๒๘๑] อาตมายังแสวงหาผัก เหง้าบัว น้ำผึ้ง เนื้อ

พุทรา และมะขามป้อมเหล่านั้นมาบริโภคอยู่

อาตมายังมีการยึดถือนั้นอยู่

[๒๘๒] เมื่ออาตมายังหุงโภชนะ ยังมีความกังวล

ยังมีความยึดมั่นถือมั่นอยู่

ควรถวายโภชนะแก่ท่านผู้ไม่หุง

ผู้ละเว้นความยึดถือว่าเป็นของเรา

ไม่มีความยึดมั่นถือมั่น

(กุฎุมพีกล่าวกับพระปัจเจกพุทธเจ้าว่า)

{๒๐๓๐} [๒๘๓] บัดนี้ ข้าพเจ้าขอถามภิกษุผู้นั่งนิ่ง มีวัตรอันดีงาม

ฤาษีได้ถวายภัตตาหารซึ่งมีกับที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาดแก่ท่าน

[๒๘๔] ท่านรับภัตตาหารนั้นแล้ว นั่งนิ่งฉันแต่ผู้เดียว

ไม่เชื้อเชิญใครอื่น

ข้อนี้เป็นธรรมอะไรของท่านหรือ

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่าน

(พระปัจเจกพุทธเจ้าตอบว่า)

{๒๐๓๑} [๒๘๕] อาตมาไม่ได้หุงเอง มิได้ใช้ให้ใครหุง

ไม่ได้ตัดเอง มิได้ใช้ให้ใครตัด

เพราะรู้ว่า อาตมานั้นไม่มีความกังวล

งดเว้นจากบาปทั้งปวง

[๒๘๖] ฤๅษีจึงถือเอาภิกษาด้วยมือซ้าย ถือคนโทน้ำด้วยมือขวา

ได้ถวายภัตตาหารซึ่งมีกับที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาดแก่อาตมา

[๒๘๗] เพราะชนทั้งหลายเหล่านี้ยังมีความยึดมั่นว่าเป็นของเรา

ยังมีความยึดมั่นถือมั่นจึงควรให้ทาน

ส่วนอาตมาสำคัญว่า ผู้เชื้อเชิญ ผู้ถวาย เป็นปฏิปทาที่ผิด