พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาตรัสว่า)

{๒๑๕๓} [๑๘๖] ได้มีพระราชาทรงพระนามว่าภัลลาติยะ

ท้าวเธอทรงละรัฐสีมา ได้เสด็จประพาสป่า ล่าเนื้อ

เสด็จถึงภูเขาคันธมาทน์วรคีรีซึ่งมีบุปผชาตินานาพันธุ์บานสะพรั่ง

เป็นแดนที่พวกกินนรสัญจรไปมา

[๑๘๗] ท้าวเธอทรงประสงค์จะตรัสถาม

จึงทรงห้ามฝูงสุนัข

ทรงเก็บลูกธนูและแล่ง

เสด็จเข้าไปใกล้สถานที่ที่กินนร ๒ ผัวเมียอยู่

[๑๘๘] ล่วงฤดูเหมันต์ไปแล้ว ที่ริมฝั่งแม่น้ำเหมวดีแห่งนี้

ไยเจ้าทั้ง ๒ ยังปรึกษากันเนือง ๆ อยู่เล่า

เราขอถามเจ้าทั้ง ๒ ผู้มีร่างกายคล้ายมนุษย์

ในมนุษยโลกเขารู้จักเจ้าทั้ง ๒ ว่าอย่างไร

(ฝ่ายกินนรีได้ฟังพระดำรัสจึงสนทนากับพระราชาว่า)

{๒๑๕๔} [๑๘๙] พวกเราเป็นมฤคมีร่างกายคล้ายมนุษย์

ท่องเที่ยวไปตามแม่น้ำทั้งหลาย

คือ มัลลคีรีนที ปัณฑรกนที ตรีกูฏนที ซึ่งมีน้ำเย็น

พ่อพราน ชาวโลกเขารู้จักพวกเราว่า กินนร

(ลำดับนั้น พระราชาได้ตรัสว่า)

{๒๑๕๕} [๑๙๐] เจ้าทั้ง ๒ เหมือนคนมีความทุกข์อย่างแสนสาหัส

พากันคร่ำครวญอยู่

สวมกอดกันเหมือนคนรักกับคนรัก

เราขอถามเจ้าทั้ง ๒ ผู้มีร่างกายคล้ายมนุษย์

เหตุไร เจ้าทั้ง ๒ จึงพากันร้องไห้ไม่สร่างซาอยู่ในป่านี้