Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 504

<< | หน้าที่ 504 | >>
[๑๙๗] อนึ่ง ดิฉันมัวเลือกเก็บดอกบานไม่รู้โรย

ดอกราชพฤกษ์ ดอกแคฝอย

และดอกย่านทราย ด้วยหวังว่า

สามีที่รักของดิฉันจักได้ประดับดอกไม้

และดิฉันจักประดับดอกไม้นอนแนบข้างสามีนั้น

[๑๙๘] อนึ่ง ดิฉันมัวเลือกเก็บดอกสาละที่กำลังเบ่งบาน

แล้วร้อยเป็นพวงมาลัย ด้วยหวังว่า

สามีที่รักของดิฉันจักสวมพวงมาลัย

และดิฉันจักสวมพวงมาลัยนอนแนบข้างสามีนั้น

[๑๙๙] อนึ่ง ดิฉันมัวเลือกเก็บดอกสาละที่กำลังเบ่งบาน

แล้วร้อยเป็นเครื่องรองรับ ด้วยหวังว่า

ดอกไม้ที่ร้อยแล้วนี่แหละ จักเป็นเครื่องปูลาดสำหรับเราทั้ง ๒

ณ สถานที่ที่เราทั้ง ๒ จักอยู่ร่วมกันตลอดคืนในวันนี้

[๒๐๐] อนึ่ง ดิฉันมัวเลินเล่อบดไม้กฤษณาและไม้จันทน์ที่ศิลา

ด้วยหวังว่า สามีที่รักของดิฉันจักใช้ชโลมกาย

และดิฉันก็จักใช้ชโลมกายนอนแนบข้างสามี

[๒๐๑] ครั้งนั้น น้ำซึ่งมีกระแสเชี่ยวกรากได้ไหลบ่ามา

พัดพาเอาดอกสาละ ดอกสน

และดอกกรรณิการ์ไป โดยครู่เดียวนั้นน้ำก็เต็มฝั่ง

จึงเป็นการยากยิ่งที่ดิฉันจะข้ามแม่น้ำสายนี้ไปได้

[๒๐๒] คราวนั้น เราทั้ง ๒ ยืนมองกันและกันอยู่ที่ริมฝั่งทั้ง ๒

บางคราวก็ร้องไห้ บางคราวก็ร่าเริงยินดี

ราตรีนั้นได้ผ่านไปอย่างยากเย็นสำหรับเราทั้ง ๒

[๒๐๓] พ่อพราน พอดวงอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าตรู่ แม่น้ำแห้ง

เราทั้ง ๒ จึงข้ามไปได้ สวมกอดกันและกัน

ทั้งร้องไห้ ทั้งร่าเริงยินดี


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka