พระไตรปิฏก

{๒๒๗๖} [๓๗๘] ความเพ่งเล็งด้วยความหวังดีว่า

ผู้นี้เป็นกษัตริย์ เป็นพราหมณ์

ผู้นี้เป็นคนมั่งคั่ง เป็นคนมีพลัง หรือเป็นคนมีเดช

ไม่ได้มีแก่พญามัจจุราชเลย

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม

{๒๒๗๗} [๓๗๙] สิงโต เสือโคร่ง และแม้เสือเหลืองทั้งหลาย

ย่อมข่มขี่กัดกินสัตว์ที่ดิ้นรนไปมาได้

แต่ไม่อาจจะกัดกินพญามัจจุราชได้เลย

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม

{๒๒๗๘} [๓๘๐] นักมายากลทั้งหลายเมื่อแสดงมายากลท่ามกลางสนาม

ย่อมลวงตาประชาชนให้หลงใหลได้เพียงนั้น

แต่ไม่อาจจะลวงตาพญามัจจุราชให้หลงใหลได้เลย

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม

{๒๒๗๙} [๓๘๑] อสรพิษทั้งหลายตัวที่มีพิษร้ายกาจ

โกรธขึ้นมาแล้วย่อมขบกัดมนุษย์ทั้งหลายให้ตายได้

แต่ไม่อาจจะขบกัดพญามัจจุราชได้เลย

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม

{๒๒๘๐} [๓๘๒] อสรพิษทั้งหลายโกรธขึ้นมาแล้วย่อมขบกัดผู้ใด

หมอผู้เยียวยายังถอนพิษในร่างกายของผู้นั้นได้

แต่ถอนพิษอันร้ายกาจของพญามัจจุราชหาได้ไม่

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม

{๒๒๘๑} [๓๘๓] นายแพทย์ธรรมมนตรี ๑ นายแพทย์เวตดรุณ ๑

นายแพทย์โภชะ ๑ กำจัดพิษพญานาคทั้งหลายได้

แต่นายแพทย์เหล่านั้น ได้ยินว่า ได้ตายไปแล้วเช่นกันแล

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงมีความคิดว่า จะประพฤติธรรม