พระไตรปิฏก

[๒๑๕] ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว

วานรผู้มีปกติท่องเที่ยวไปตามขุนเขาล้างศีรษะที่เปื้อนเลือด

เช็ดน้ำตาแล้วกระโดดจากที่นั้นขึ้นไปยังภูเขา

[๒๑๖] ข้าพระพุทธเจ้านั้นถูกวานรนั้นแช่งด่า

ถูกความกระวนกระวายเบียดเบียน

มีกายเร่าร้อน จึงลงไปยังสายน้ำเพื่อจะดื่ม

[๒๑๗] ห้วงน้ำทั้งปวงปรากฏแก่ข้าพระพุทธเจ้า

เหมือนเดือดพล่านเพราะไฟ

เจือด้วยโลหิตเหมือนช้ำเลือดช้ำหนอง

[๒๑๘] หยาดน้ำมีประมาณเพียงใดตกต้องกายของข้าพระพุทธเจ้า

หัวฝีมีขนาดเท่าผลมะตูมครึ่งผลก็ผุดขึ้นมีประมาณเพียงนั้น

[๒๑๙] ฝีเหล่านั้นแตกแล้ว น้ำเลือดและน้ำหนอง

ไหลออกจากร่างกายของข้าพระพุทธเจ้าประดุจซากศพ

ข้าพระพุทธเจ้าจะไปทางใด จะเป็นหมู่บ้านและนิคมทั้งหลายก็ตาม

[๒๒๐] พวกมนุษย์ทั้งหญิงทั้งชายถูกกลิ่นเหม็นรบกวน

ต่างถือท่อนไม้ ห้ามกันข้าพระพุทธเจ้าว่า เจ้าอย่ามาทางนี้

[๒๒๑] บัดนี้ข้าพระพุทธเจ้าเสวยกรรมของตน

ที่ตนเองกระทำไว้ไม่ดีในปางก่อน

ข้าพระพุทธเจ้ามีทุกข์เช่นนี้ อยู่อย่างนี้ตลอด ๗ ปี

[๒๒๒] เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าจึงขอกราบทูลให้พระองค์ทรงทราบ

ขอความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลายเท่าที่มาประชุมกัน ณ ที่นี้

ขอพระองค์อย่าทรงเป็นผู้ประทุษร้ายมิตรเลย

เพราะคนประทุษร้ายมิตรจัดเป็นคนเลว

[๒๒๓] บุคคลใดในโลกนี้ย่อมประทุษร้ายมิตร

บุคคลนั้นย่อมเป็นโรคเรื้อน โรคกลาก เกลื้อน

คนผู้มีปกติประทุษร้ายมิตรเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงนรก