พระไตรปิฏก

(พญานาคสังขปาละกล่าวว่า)

{๒๔๙๙} [๑๕๘] นาคพิภพนั้นประกอบไปด้วยภูมิภาค

ภาคพื้นที่ไม่มีก้อนกรวด อ่อนนุ่มและงดงาม

มีหญ้าเตี้ย ๆ ปราศจากฝุ่นละออง น่าเลื่อมใส

เป็นสถานที่ระงับความเศร้าโศกของผู้ที่เข้าไป

[๑๕๙] มีสระโบกขรณีที่ไม่อากูล สีเขียวครามเพราะแก้วไพฑูรย์

มีสวนมะม่วงที่น่ารื่นรมย์ยิ่งนักทั้ง ๔ ทิศ

ติดผลอยู่เป็นนิตย์ตลอดฤดูกาล มีทั้งผลสุก ผลห่าม และผลอ่อน

(อาฬารดาบสกราบทูลว่า)

{๒๕๐๐} [๑๖๐] ขอถวายพระพร นรเทพมหาบพิตร ณ ท่ามกลาง

สวนมะม่วงทั้ง ๔ ทิศ มีนิเวศน์เลื่อมปภัสสรสร้างด้วยทองคำ

บานประตูสำเร็จด้วยเงิน รุ่งเรืองโอฬารปานสายฟ้าในอากาศ

[๑๖๑] ณ นิเวศน์นั้น มีเรือนยอดและห้องโอฬาร

สร้างด้วยแก้วมณีและทองคำ วิจิตรด้วยศิลปะอเนกประการ

ซึ่งเนรมิตไว้ดีแล้วติดต่อกัน เต็มไปด้วยนางนาคกัญญาทั้งหลาย

ผู้ประดับตบแต่งร่างกายล้วนสวมใส่สายสร้อยทองคำ มหาบพิตร

[๑๖๒] สังขปาลนาคราชผู้มีผิวพรรณไม่ทรามนั้น รีบขึ้นสู่ปราสาท

ซึ่งมีอานุภาพนับไม่ได้ มีเสา ๑,๐๐๐ ต้น

อันเป็นสถานที่อยู่ของภรรยาผู้เป็นมเหสีของเขา

[๑๖๓] และนารีนางหนึ่งไม่ต้องเตือน

รีบนำอาสนะอันสำเร็จด้วยแก้วไพฑูรย์ มีค่ามากงดงาม

ประกอบด้วยแก้วมณีชั้นดีมีราคามาปูลาด

[๑๖๔] ลำดับนั้น นาคราชจูงมืออาตมาให้นั่ง

ณ อาสนะอันเป็นประธานโดยกล่าวว่า

นี้อาสนะ ท่านผู้เจริญโปรดนั่ง ณ อาสนะนี้เถิด

เพราะบรรดาท่านผู้เป็นที่เคารพทั้งหลายของข้าพเจ้า

ท่านผู้เจริญก็เป็นคนหนึ่ง