พระไตรปิฏก

(พญานาคสังขปาละตอบว่า)

{๒๕๐๓} [๑๗๑] วิมานนี้ข้าพเจ้าได้มาโดยไม่มีเหตุหามิได้

เกิดเพราะใครน้อมมาเพื่อข้าพเจ้าก็หาไม่

ข้าพเจ้าทำเองก็หาไม่

แม้เทวดาทั้งหลายก็มิได้มอบให้

แต่ข้าพเจ้าได้เพราะบุญกรรมซึ่งมิใช่บาปของตน

(อาฬารดาบสถามว่า)

{๒๕๐๔} [๑๗๒] วัตรของท่านเป็นอย่างไร

อนึ่ง พรหมจรรย์ของท่านเป็นอย่างไร

นี้เป็นผลแห่งวัตรและพรหมจรรย์ที่ท่านประพฤติดีแล้วอย่างไร

นาคราช ขอท่านโปรดบอกเนื้อความนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิดว่า

ท่านได้วิมานนี้อย่างไรหนอ

(พญานาคสังขปาละตอบว่า)

{๒๕๐๕} [๑๗๓] ข้าพเจ้านั้นได้เป็นพระราชา ผู้เป็นใหญ่กว่าชนชาวมคธ

มีนามว่า ทุโยธนะ มีอานุภาพมาก

ได้เห็นชัดว่า ชีวิตมีเพียงนิดหน่อย ไม่เที่ยง

มีความแปรปรวนไปเป็นธรรมดา

[๑๗๔] ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส ได้ให้ข้าวและน้ำ

เป็นทานอย่างไพบูลย์โดยเคารพ

พระราชวังของข้าพเจ้าในคราวนั้น เป็นดุจบ่อน้ำ

ทั้งสมณะและพราหมณ์จึงอิ่มหนำสำราญ

[๑๗๕] ณ ที่พระราชวังนั้น ข้าพเจ้าได้ให้พวงดอกไม้

ของหอม เครื่องลูบไล้ ประทีป ยานพาหนะ

ที่พักอาศัย ผ้านุ่ง ผ้าห่ม ที่นอน

ข้าวและน้ำเป็นทานโดยเคารพ