พระไตรปิฏก

(พระเจ้ากรุงสีพีตรัสว่า)

{๔๘} [๙๘] อภิปารกกัตตุบุตร ก็ท่านได้ประพฤติธรรมทุกอย่างแก่เราโดยแท้

คนสองเท้าของท่าน คนอื่นใครเล่าหนอ

จะกระทำความสวัสดีให้แก่ท่านในเวลารุ่งอรุณ ในชีวโลกนี้

(อภิปารกเสนาบดีกราบทูลว่า)

{๔๙} [๙๙] พระองค์ทรงเป็นผู้ประเสริฐ ทรงเป็นผู้ยอดเยี่ยม

พระองค์ทรงมีธรรมคุ้มครอง เป็นผู้ถึงธรรม ทรงรู้แจ้งธรรม

ทรงมีปัญญาดี พระองค์ผู้ทรงรักษาธรรม

ขอพระองค์ผู้มีธรรมคุ้มครองแล้วนั้น

จงดำรงพระชนม์ยั่งยืนนาน

และโปรดทรงแสดงธรรมแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

(พระเจ้ากรุงสีพีตรัสว่า)

{๕๐} [๑๐๐] เชิญเถิด อภิปารกะ ท่านจงฟังคำของเรา

เราจักแสดงธรรมที่พวกสัตบุรุษส้องเสพแล้วแก่ท่าน

[๑๐๑] พระราชาทรงพอพระทัยในธรรมเป็นพระราชาที่ดี

คนมีความรู้รอบคอบเป็นคนดี

ความไม่ประทุษร้ายมิตรเป็นความดี

การไม่กระทำบาปเป็นเหตุนำสุขมาให้

[๑๐๒] ในแคว้นของพระราชาผู้ไม่กริ้ว ผู้ดำรงอยู่ในธรรม

มนุษย์ทั้งหลายพึงหวังความสุขในเรือนของตน

ภายใต้ร่มเงาอันร่มเย็น

[๑๐๓] กรรมใดที่มิได้พิจารณาแล้วกระทำลงไป

เป็นกรรมไม่ชอบ เราไม่ชอบกรรมนั้นเลย

ฝ่ายพระราชาเหล่าใดทรงทราบแล้ว

จึงทรงกระทำลงไปด้วยพระองค์เอง

เราชอบใจกรรมของพระราชาเหล่านั้น

ขอท่านจงฟังข้ออุปมาเหล่านี้ของเรา