พระไตรปิฏก

(พระโสณกปัจเจกพุทธเจ้า แสดงความเจริญของสมณะแด่พระราชาว่า)

{๗๓} [๑๒] ความเจริญข้อที่ ๑ ย่อมมีแม้ในกาลทุกเมื่อ

แก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์ ไม่มีบ้านเรือน

คือ ข้าวเปลือกไม่เข้าไป(มี)อยู่ในฉาง

ในหม้อ ในกระเช้าของภิกษุเหล่านั้น

ภิกษุเหล่านั้นแสวงหาอาหารสำเร็จ

ยังอัตภาพให้เป็นไปด้วยอาหารนั้น เป็นผู้มีวัตรดีงาม

[๑๓] ความเจริญข้อที่ ๒ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ ภิกษุพึงฉันก้อนข้าวที่ไม่มีโทษ

และกิเลสไร ๆ จะไม่เข้าไปรบกวนท่าน

[๑๔] ความเจริญข้อที่ ๓ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ ภิกษุพึงฉันก้อนข้าวที่เย็น

และกิเลสไร ๆ จะไม่เข้าไปรบกวนท่าน

[๑๕] ความเจริญข้อที่ ๔ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ ความเกี่ยวข้องย่อมไม่มี

แก่ท่านผู้หลุดพ้นแล้ว เที่ยวจาริกไปในแคว้น

[๑๖] ความเจริญข้อที่ ๕ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ เมื่อบ้านเมืองถูกไฟไหม้

ท่านไม่มีอะไรจะถูกเผาไหม้

[๑๗] ความเจริญข้อที่ ๖ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ เมื่อแคว้นถูกโจรปล้น

ท่านก็ไม่มีอะไรจะให้โจรปล้น

[๑๘] ความเจริญข้อที่ ๗ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้ไม่มีทรัพย์

ไม่มีบ้านเรือน คือ หนทางใดที่พวกโจรยึดครองก็ดี

หนทางอื่นใดที่มีอันตรายก็ดี

ภิกษุผู้มีวัตรดีงาม ถือบาตรและจีวรไปได้อย่างปลอดภัย