พระไตรปิฏก

{๘๕} [๖๒] ลำดับนั้น พวกอำมาตย์ได้ส่งเสด็จพระกุมาร

จนถึงปราสาทอันเจริญไปด้วยความยินดี

เหล่าหญิงสาวเห็นทีฆาวุกุมารผู้ผดุงรัฐให้เจริญนั้นแล้ว

จึงได้กราบทูลถามว่า

[๖๓] พระองค์เป็นเทวดาหรือคนธรรพ์ หรือเป็นท้าวสักกปุรินททะ

พระองค์เป็นใครหรือเป็นพระราชบุตรของใคร

หม่อมฉันทั้งหลายจะรู้จักพระองค์ได้อย่างไร

(พระราชกุมารตรัสตอบว่า)

{๘๖} [๖๔] เรามิใช่เทวดา มิใช่คนธรรพ์ ทั้งมิใช่ท้าวสักกปุรินททะ

เราเป็นพระโอรสของพระเจ้ากาสีพระนามว่าทีฆาวุกุมาร

ผู้จะผดุงรัฐให้เจริญ พวกเธอจงเลี้ยงดูบำเรอเรา

ขอพวกเธอจงมีความเจริญเถิด เราจะเป็นภัสดาของพวกเธอ

{๘๗} [๖๕] เหล่าหญิงสาวได้กราบทูลถามทีฆาวุกุมาร

ผู้ผดุงรัฐให้เจริญพระองค์นั้น ณ ที่นั้นว่า

พระราชาเสด็จถึงไหนแล้ว พระราชาจากที่นี้ไป ณ ที่ไหน

{๘๘} [๖๖] พระราชาเสด็จล่วงเลยเปือกตมแล้วดำรงอยู่บนบก

ทรงดำเนินสู่ทางใหญ่อันปราศจากหนามไม่รกชัฏ

[๖๗] ส่วนเราดำเนินไปยังหนทางของคนผู้ไปสู่ทุคติ

มีทั้งหนามและรกชัฏซึ่งเป็นหนทางไปสู่ทุคติ

(เหล่าหญิงสาวกราบทูลว่า)

{๘๙} [๖๘] ข้าแต่พระราชา พระองค์นั้นเสด็จมาดีแล้ว

เหมือนราชสีห์คืนสู่ถ้ำ ณ ซอกเขา

ข้าแต่พระมหาราช ขอพระองค์โปรดทรงอนุศาสน์พร่ำสอน

และทรงเป็นใหญ่แห่งหม่อมฉันทั้งปวงเถิด