พระไตรปิฏก

[๑๙๐] หงส์เหล่านั้นผู้มีความเคารพต่อผู้เป็นนาย

พากันปลาบปลื้มใจเพราะพญาหงส์ผู้เป็นนายพ้นจากบ่วง

จึงพากันแวดล้อมอยู่โดยรอบ หงส์ทั้งหลายได้ที่พึ่งแล้ว

{๒๔๘} [๑๙๑] ประโยชน์ทั้งปวงของบุคคลผู้มีกัลยาณมิตร

ย่อมสำเร็จผลเป็นความสุขความเจริญ

เหมือนพญาหงส์ธตรัฏฐะทั้ง ๒ ได้อยู่ใกล้หมู่ญาติฉะนั้น







(โกสิยเศรษฐีกราบทูลท้าวสักกะว่า)

{๒๔๙} [๑๙๒] ของนี้ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ซื้อมา

ทั้งไม่ได้ขายและไม่ได้สะสมไว้ในที่นี้

มีอยู่เพียงนิดหน่อย ได้มาแสนยาก

ข้าวสุกแล่งหนึ่งไม่เพียงพอสำหรับคนสองคน

(ท้าวสักกะได้สดับดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๒๕๐} [๑๙๓] บุคคลควรให้แต่น้อยจากของที่มีน้อย

ควรให้พอปานกลางจากของที่มีพอปานกลาง

ควรให้มากจากของที่มีมาก ชื่อว่าการไม่ให้ย่อมไม่ควร

[๑๙๔] ท่านโกสิยเศรษฐี เพราะเหตุนั้น

ข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า ท่านจงให้ทานและจงบริโภค

จงขึ้นสู่ทางของพระอริยะ ผู้กินคนเดียวย่อมไม่ได้ความสุข

(เมื่อท้าวสักกะประทับนั่ง จันทเทพบุตรจึงเข้าไปหาโกสิยเศรษฐีแล้ว กล่าวว่า)

{๒๕๑} [๑๙๕] ผู้ใดเมื่อแขกนั่งอยู่แล้วยังบริโภคอาหารแต่ผู้เดียว

การบูชาของผู้นั้นเป็นโมฆะ

แม้ความบากบั่นแสวงหาทรัพย์ของเขาก็เป็นโมฆะ