พระไตรปิฏก

(โกสิยดาบสกล่าวว่า)

{๒๗๖} [๒๓๘] นรชนทั้งหลายผู้ประกอบด้วยศิลปวิทยา มารยาท

และความรู้ เป็นผู้ชำนาญการงานของตน

ถูกเธอทอดทิ้งให้เหินห่าง ย่อมไม่ได้อะไรแม้แต่น้อย

ความขาดแคลนที่เธอกระทำแล้วนั้นไม่ดีเลย

[๒๓๙] แม่นางสิรีเทวี อาตมาเห็นคนผู้เกียจคร้าน กินจุ

ทั้งเป็นคนมีตระกูลต่ำ มีรูปร่างแปลกประหลาด

คนนั้นผู้อันเธอเฝ้าคุ้มครองรักษา

กลับกลายเป็นคนมีโภคะ มีความสุข

แม้คนผู้สมบูรณ์ด้วยชาติตระกูล

ก็ใช้สอยได้เหมือนอย่างทาส

[๒๔๐] เพราะฉะนั้น อาตมาจึงรู้จักเธอว่า ไม่มีสัจจะ

ไม่แยกคบคน เป็นคนงมงาย ทำผู้รู้ให้ตกต่ำ

เทพธิดาเช่นเธอจึงไม่สมควรแก่อาสนะและน้ำ

อาหารทิพย์ที่ไหนจักมี จงไปเสียเถิด

อาตมาไม่ชอบใจเธอ

(โกสิยดาบสสนทนากับนางอาสาเทพธิดาว่า)

{๒๗๗} [๒๔๑] ใครกันนั่น มีฟันขาวสะอาด

สวมใส่ตุ้มหู มีเรือนร่างงามวิจิตร

ทรงเครื่องประดับทองคำเนื้อเกลี้ยง นุ่งห่มภูษาสีรดน้ำ

ประดับช่อดอกไม้สีแดงประดุจเปลวไฟที่ไหม้หญ้าคา

ดูช่างงดงาม

[๒๔๒] เธอเหมือนนางเนื้อทรายผู้ตื่นกลัว

ที่ถูกนายพรานยิงพลาดแล้วมองดูอย่างงุนงง

แม่เทพธิดาผู้มีดวงตาซื่อ ในที่นี้ใครเป็นเพื่อนของเธอ

เธอเที่ยวไปผู้เดียวในป่าใหญ่ ไม่กลัวหรือ