พระไตรปิฏก

(โจรโปริสาทมีน้ำตานองหน้า กราบทูลว่า)

{๓๗๖} [๔๖๒] เนื้อมนุษย์เป็นที่พอใจของหม่อมฉัน พระเจ้าสุตโสม

โปรดทรงทราบอย่างนี้ หม่อมฉันไม่อาจจะงดเว้น

เชิญพระองค์เลือกพรอย่างอื่นเถิด พระสหาย

(พระเจ้าสุตโสมโพธิสัตว์ตรัสว่า)

{๓๗๗} [๔๖๓] ผู้ใดมัวรักษาของซึ่งเป็นที่พอใจว่า

นี้เป็นที่พอใจของเรา มาทอดทิ้งตนเสีย

ย่อมประสบแต่ของซึ่งเป็นที่รักทั้งหลาย

เหมือนนักเลงสุราดื่มสุราที่เจือยาพิษ

เพราะเหตุนั้นเอง เขาจึงได้รับทุกข์ในโลกหน้า

[๔๖๔] อนึ่ง ผู้ใดในโลกนี้ได้พิจารณาแล้ว

ละสิ่งซึ่งเป็นที่พอใจเสียได้ ย่อมเสพอริยธรรมได้แสนยาก

เหมือนคนไข้ผู้ประสบทุกข์ดื่มยา

เพราะเหตุนั้นแหละ ผู้นั้นจึงเป็นผู้ได้รับความสุขในโลกหน้า

(โจรโปริสาทกล่าวคร่ำครวญว่า)

{๓๗๘} [๔๖๕] หม่อมฉันละทิ้งพระบิดาและพระมารดา

ทั้งเบญจกามคุณอันเป็นที่ชอบใจ

หนีเข้าป่าก็เพราะเหตุแห่งภักษาหารนี้

พรข้อนั้นหม่อมฉันจะถวายแก่พระองค์ได้อย่างไร

(พระเจ้าสุตโสมโพธิสัตว์ตรัสว่า)

{๓๗๙} [๔๖๖] บัณฑิตทั้งหลายไม่กล่าววาจาเป็น ๒ ส่วน

สัตบุรุษทั้งหลายย่อมมีปฏิญญาเป็นคำสัตย์โดยแท้

พระองค์ได้ตรัสกับหม่อมฉันว่า เชิญขอพรเถิดนะ พระสหาย

พระองค์ได้ตรัสไว้อย่างนี้

เพราะฉะนั้น พระดำรัสที่พระองค์ตรัสจึงไม่สมกัน