พระไตรปิฏก

[๗๙๖] ชาวกรุงพาราณสีต่างก็สะดุ้ง ตกใจ กลัว เดือดร้อน

พากันไปประชุมกอดอกร้องทุกข์ว่า

ขอพระองค์จงทรงพระราชทานพระราชธิดาแก่พระราชาเถิด

(พราหมณ์เนสาทะไปยังสำนักพระโพธิสัตว์ถามว่า)

{๖๙๔} [๗๙๗] ท่านชื่ออะไร มีนัยน์ตาแดง มีอกผึ่งผาย

นั่งอยู่ในท่ามกลางป่าอันเต็มไปด้วยดอกไม้

นารี ๑๐ คนทรงเครื่องประดับสร้อยสังวาลทองคำ

นุ่งผ้าสวยงาม ยืนไหว้อยู่เป็นใคร

[๗๙๘] ท่านเป็นใคร มีแขนใหญ่ รุ่งเรืองอยู่ในท่ามกลางป่า

เหมือนไฟอันลุกโชนด้วยเปรียง

ท่านคงจะเป็นผู้มีศักดิ์ใหญ่คนใดคนหนึ่ง

เป็นยักษ์หรือเป็นนาคผู้มีอานุภาพมาก

(พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น ตรัสบอกว่าตนเป็นพญานาคว่า)

{๖๙๕} [๗๙๙] เราเป็นนาคผู้มีฤทธิ์เดช ยากที่ใคร ๆ จะล่วงล้ำได้

ถ้าแม้ว่าเราโกรธแล้ว จะพึงขบกัดชนบทที่เจริญ

ให้แหลกลาญไปได้ด้วยเดช

[๘๐๐] เรามีมารดาชื่อสมุททชาและบิดาชื่อธตรัฏฐะ

เราเป็นน้องคนเล็กของสุทัศนะ คนทั้งหลายรู้จักเราว่า ภูริทัต

(พระโพธิสัตว์ตรัสบอกที่อยู่ของตนว่า)

{๖๙๖} [๘๐๑] ท่านจงมองดูห้วงน้ำลึกน่ากลัวไหลวนอยู่ทุกเมื่อ

นั่นเป็นที่อยู่อันดีเลิศของเรา ลึกหลายร้อยชั่วคน

[๘๐๒] ท่านอย่ากลัวเลย จงเข้าไปยังแม่น้ำยมุนาที่มีน้ำสีเขียว

ไหลมาจากกลางป่า จอแจไปด้วยเสียงนกยูงและนกกระเรียน

เป็นที่อยู่อันเกษมสำราญของพวกผู้มีอาจารวัตร