พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๖๙๙} [๘๐๙] อานุภาพของท้าวสักกะผู้รุ่งเรือง

ใคร ๆ ไม่พึงบรรลุได้แม้ด้วยใจ

ยศของเราทั้งหลายย่อมไม่ถึงเสี้ยว

ของท้าววสวัตดีผู้รับใช้พระอินทร์

(พระโพธิสัตว์ตรัสบอกความปรารถนาของตนว่า)

{๗๐๐} [๘๑๐] เราปรารถนาวิมานของเหล่าเทวดาผู้ดำรงอยู่ในความสุขนั้น

จึงเข้าไปจำอุโบสถศีล นอนอยู่บนจอมปลวก

(พราหมณ์เมื่อจะลากลับ จึงกล่าวว่า)

{๗๐๑} [๘๑๑] ข้าพระองค์พร้อมด้วยบุตรเข้าไปป่าแสวงหาเนื้อ

พวกญาติ ๆ ก็ยังไม่ทราบว่า

ข้าพระองค์นั้นตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่

[๘๑๒] ข้าพระองค์ขอทูลลาพระภูริทัตผู้ทรงยศ

ผู้เป็นพระโอรสของพระธิดาแคว้นกาสี

พระองค์ทรงอนุญาตแล้วก็จะได้ไปเยี่ยมญาติ ๆ

(ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ตรัสว่า)

{๗๐๒} [๘๑๓] แท้จริง นั่นเป็นความพอใจของเราหนอ

ที่ให้ท่านอยู่ในสำนักของเรา

เพราะว่ากามทั้งหลายเช่นนี้จะหาได้ไม่ง่ายในหมู่มนุษย์

[๘๑๔] ถ้าท่านไม่ปรารถนาจะอยู่ เราจะบูชาท่านด้วยกามารมณ์

เราอนุญาตให้ท่านไปเยี่ยมญาติ ๆ ได้โดยความสวัสดี

(พระโพธิสัตว์ทรงให้แก้วมณีแก่พราหมณ์แล้วตรัสว่า)

{๗๐๓} [๘๑๕] เมื่อท่านทรงทิพยมณีนี้อยู่

ย่อมจะได้ทั้งปศุสัตว์และลูก ๆ

ขอท่านจงถือเอาทิพยมณีนี้ไปเถิด

จงปราศจากโรคภัย ประสบสุขเถิด พราหมณ์