พระไตรปิฏก

{๘๓๘} [๑๑๖๕] พระเจ้าอังคติได้สดับคำของวิชัยอำมาตย์แล้ว

ได้ตรัสว่า แม้เราก็ชอบใจคำพูดของวิชัยอำมาตย์ตามที่พูดไว้

[๑๑๖๖] วันนี้ เราทั้งหลายควรพากันเข้าไปหาสมณะ

หรือพราหมณ์ผู้เป็นพหูสูต รู้แจ้งอรรถธรรม ผู้แสวงหาคุณ

ที่ท่านจะพึงกำจัดความสงสัยของพวกเราได้ดีกว่า

[๑๑๖๗] ท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ ทุกท่านจงลงมติว่า

“วันนี้ เราทั้งหลายควรพากันเข้าไปหาบัณฑิต

ผู้รู้แจ้งอรรถธรรม ผู้แสวงหาคุณ

ที่ท่านจะพึงกำจัดความสงสัยของพวกเราได้”

{๘๓๙} [๑๑๖๘] อลาตเสนาบดีได้ฟังพระดำรัสของพระเจ้าวิเทหะแล้ว

ได้กราบทูลดังนี้ว่า ได้มีชีเปลือย

ที่ชาวโลกยอมรับว่าเป็นนักปราชญ์อยู่ในมฤคทายวัน

[๑๑๖๙] ชีเปลือยผู้นี้ชื่อว่าคุณะ ผู้กัสสปโคตร

เป็นพหูสูต พูดจาไพเราะ เป็นเจ้าหมู่คณะ

ขอเดชะ เราทั้งหลายควรพากันเข้าไปหาท่าน

ท่านจักกำจัดความสงสัยของพวกเราได้”

{๘๔๐} [๑๑๗๐] พระราชาได้ทรงสดับคำของอลาตเสนาบดีแล้ว

ได้รับสั่งสารถีว่า “เราจะไปยังมฤคทายวัน

ท่านจงนำยานที่เทียมม้าแล้วมาที่นี้”

{๘๔๑} [๑๑๗๑] พวกนายสารถีได้จัดเทียมพระราชยานที่ทำด้วยงา

มีกระพองเป็นเงิน และจัดรถพระที่นั่งรองที่บุผ้าขาวอันผุดผ่อง

ดังดวงจันทร์ในราตรีที่ปราศจากมลทินโทษ

มาถวายแด่พระราชานั้น

[๑๑๗๒] รถนั้นเทียมด้วยม้าสินธพ ๔ ตัวล้วนแต่มีสีดังดอกโกมุท

เป็นม้ามีฝีเท้าเร็วดังลมพัด วิ่งเรียบ ประดับด้วยดอกไม้ทอง