พระไตรปิฏก

{๙๓๖} [๑๔๓๕] ข้าแต่พระเจ้าสุรเสนปัญจาละผู้มีพระกิตติศัพท์โด่งดัง

ข้าแต่พระเจ้ามัจฉะ พระเจ้ามัททะ

พร้อมด้วยชาวเกกกชนบททั้งหลาย

ขอพระราชาเหล่านี้จงทรงทอดพระเนตรการต่อสู้

ของข้าพระองค์ทั้งหลายโดยการไม่ฉ้อโกง

มิใช่ไม่ทรงทำใครให้เป็นพยานในที่ประชุมเลย”

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนี้ จึงตรัสว่า)

{๙๓๗} [๑๔๓๖] “พระราชาของชาวแคว้นกุรุและปุณณกยักษ์ทั้ง ๒ นั้น

ต่างก็มัวเมาในการเล่นการพนันพากันเข้าไปสู่โรงเล่นการพนัน

พระราชาทรงเลือกอยู่จึงได้รับความปราชัย

ส่วนปุณณกยักษ์ได้ชัยชนะ

[๑๔๓๗] พระราชาและปุณณกยักษ์ทั้ง ๒ นั้น

เมื่อลูกสะกามีพร้อมแล้วก็ได้เล่นการพนันในโรงเล่นการพนันนั้น

ปุณณกยักษ์ได้ชัยชนะพระราชาผู้แกล้วกล้าและประเสริฐกว่าชน

ในท่ามกลางพระราชาและพยานทั้งหลาย

เสียงบันลือลั่นได้มีขึ้นในสนามการพนันนั้น”

(ปุณณกยักษ์กราบทูลว่า)

{๙๓๘} [๑๔๓๘] “ข้าแต่มหาราช บรรดาเราทั้ง ๒ ที่ยังพยายามเล่นอยู่

ความชนะและความแพ้ย่อมตกแก่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมชน

พระองค์ทรงเสื่อมจากทรัพย์อันประเสริฐแล้ว ทรงแพ้แล้ว

ขอพระองค์จงทรงพระราชทานทรัพย์แก่ข้าพระองค์โดยเร็วเถิด”

(พระราชาตรัสว่า)

{๙๓๙} [๑๔๓๙] ท่านกัจจานะ ช้าง ม้า โค ตุ้มหูแก้วมณี

และรัตนะที่ประเสริฐกว่าทรัพย์ทั้งหลายมีอยู่ในแผ่นดินของเรา

ท่านจงรับไปเถิด เชิญขนไปตามปรารถนาเถิด”