พระไตรปิฏก

{๙๘๖} [๑๕๕๐] ปุณณกยักษ์มีจิตคิดประทุษร้ายลงจากยอดเขา

ไปสู่เชิงเขา พักพระมหาสัตว์ไว้ในระหว่างภูเขา

ชำแรกเข้าไปภายในภูเขานั้น จับพระมหาสัตว์

เอาศีรษะหย่อนลงแล้วขว้างลงไปที่พื้นดินที่ไม่มีอะไรกีดขวาง

{๙๘๗} [๑๕๕๑] วิธุรบัณฑิตเป็นอำมาตย์ผู้ประเสริฐสุดของชาวแคว้นกุรุ

เมื่อถูกห้อยศีรษะลงในเหวชันที่น่ากลัว

น่าสยดสยอง น่าหวาดเสียว ก็ไม่สะดุ้งกลัว

ได้กล่าวกับปุณณกยักษ์ดังนี้ว่า

[๑๕๕๒] “ท่านมีรูปร่างดังผู้ประเสริฐแต่หาเป็นคนประเสริฐไม่

คล้ายจะเป็นคนสำรวม แต่ไม่สำรวม

ทำกรรมหยาบช้า ไม่มีประโยชน์อย่างยิ่ง

กุศลแม้แต่น้อยหนึ่งก็ไม่มีในใจของท่าน

[๑๕๕๓] ท่านปรารถนาจะโยนข้าพเจ้าลงไปในเหว

ท่านจะได้ประโยชน์อะไรด้วยความตายของข้าพเจ้า

วันนี้ ผิวพรรณของท่านเหมือนของอมนุษย์

ท่านจงบอกข้าพเจ้า ท่านเป็นเทวดาได้อย่างไร”

(ปุณณกยักษ์ตอบว่า)

{๙๘๘} [๑๕๕๔] “ถ้าท่านทราบมาแล้วว่าข้าพเจ้าชื่อปุณณกะ

และเป็นอำมาตย์คู่ชีพของท้าวกุเวรพญานาคใหญ่นามว่าวรุณ

ผู้ครอบครองนาคพิภพ มีรูปงามสะอาด

ถึงพร้อมด้วยผิวพรรณแห่งสรีระและกำลัง

[๑๕๕๕] ข้าพเจ้ารักใคร่อยากได้นางนาคกัญญา

ชื่ออิรันทดี ผู้เป็นธิดาของพญานาคนั้น

ท่านผู้เป็นปราชญ์ เพราะเหตุแห่งนางอิรันทดี

ผู้มีเอวงามน่ารักนั้น ข้าพเจ้าจึงตกลงใจจะฆ่าท่าน”