พระไตรปิฏก

[๑๗๙๑] เมื่อพระมหาราชผู้ผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพีจะเสด็จออก

ทั้งคนแก่ เด็ก และคนปานกลาง

ต่างพากันประคองแขนทั้งหลายร้องไห้คร่ำครวญ

[๑๗๙๒] เมื่อพระมหาราชผู้ผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพีจะเสด็จออก

พวกทรงเจ้า พวกขันที สนมฝ่ายใน และโหรหลวง

ต่างพากันประคองแขนทั้งหลายร้องไห้คร่ำครวญ

[๑๗๙๓] เมื่อพระมหาราชผู้ผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพีจะเสด็จออก

แม้หญิงทั้งหลายที่อยู่ในกรุงนั้นต่างก็พากันร้องไห้คร่ำครวญ

[๑๗๙๔] สมณะ พราหมณ์ และพวกวณิพกเหล่าอื่น

ต่างพากันประคองแขนทั้งหลายร้องไห้คร่ำครวญว่า

ท่านผู้เจริญทั้งหลาย ได้ยินว่า เป็นการไม่ยุติธรรมเลย

[๑๗๙๕] เพราะเหตุที่พระเวสสันดรกำลังบำเพ็ญทาน

อยู่ในพระราชวังของพระองค์

จะเสด็จออกไปจากแคว้นของพระองค์

เพราะคำของชาวกรุงสีพีเป็นเหตุ

[๑๗๙๖] พระเวสสันดรได้พระราชทานช้าง ๗๐๐ เชือก

ที่ประดับด้วยเครื่องอลังการทั้งปวง

อันมีสายรัดทองและสัปคับทอง

[๑๗๙๗] มีนายควาญช้างถือหอกซัดและขอ ขึ้นขี่คอประจำแล้ว

เสด็จออกจากแคว้นของพระองค์

[๑๗๙๘] พระเวสสันดรทรงพระราชทานม้า ๗๐๐ ตัว

ที่ประดับด้วยเครื่องอลังการทั้งปวง

เป็นม้าสินธพชาติอาชาไนย มีฝีเท้าเร็ว

[๑๗๙๙] มีนายสารถีถือทวนและธนู ขึ้นขี่ประจำแล้ว

เสด็จออกจากแคว้นของพระองค์