พระไตรปิฏก

{๑๐๘๗} [๑๘๑๕] ข้าแต่พระแม่เจ้า ขอพระแม่เจ้า

ได้ทรงโปรดอนุญาตหม่อมฉันเถิด หม่อมฉันพอใจการบวช

หม่อมฉันเมื่อบำเพ็ญทานอยู่ในบุรีของตน

ยังชื่อว่าเบียดเบียนชาวเมืองของตน

จะต้องออกจากแคว้นของตนเพราะเหตุแห่งคำของชาวกรุงสีพี

[๑๘๑๖] หม่อมฉันจักต้องได้เสวยความคับแค้นนั้น ๆ ในป่า

อันเกลื่อนกล่นไปด้วยเนื้อร้าย

ซึ่งแรดและเสือเหลืองอยู่อาศัย

หม่อมฉันจะบำเพ็ญบุญ

ขอพระองค์ประทับจมอยู่ในเปือกตมเถิด

(พระนางผุสดีตรัสว่า)

{๑๐๘๘} [๑๘๑๗] ลูกเอ๋ย แม่อนุญาตให้ลูก ขอการบวชของลูกจงสำเร็จ

ส่วนแม่มัทรีผู้มีโฉมงาม มีสะโพกผึ่งผาย เอวบางร่างน้อยนี้

จงอยู่กับลูก ๆ เถิด จักทำอะไรในป่าได้

(พระนางมัทรีกราบทูลว่า)

{๑๐๘๙} [๑๘๑๘] หม่อมฉันไม่ต้องการนำแม้ทาสีไปสู่ป่าโดยที่เธอไม่ปรารถนา

ถ้าเธอปรารถนา จะติดตามไปก็ตามใจ

ถ้าไม่ปรารถนาก็จงอยู่เถิด

{๑๐๙๐} [๑๘๑๙] ลำดับนั้น พระมหาราชเสด็จดำเนินไปทรงวิงวอนพระสุณิสาว่า

แม่มัทรี ผู้มีร่างกายอันชโลมจันทน์

เจ้าอย่าได้ทรงไว้ซึ่งความหมักหมมด้วยละอองธุลีเลย

[๑๘๒๐] แม่มัทรีเคยทรงผ้าแคว้นกาสี อย่าได้ทรงผ้าคากรองเลย

การอยู่ในป่าเป็นความลำบาก

แม่มัทรีผู้มีลักษณะงาม เจ้าอย่าได้ไปเลยนะ