พระไตรปิฏก

{๑๑๐๕} [๑๘๖๖] ลำดับนั้น พระเวสสันดรรับสั่งให้คนของพระองค์ลงแล้ว

ทรงพอพระทัยมอบรถม้าพระที่นั่ง

ให้แก่พราหมณ์ผู้แสวงหาทรัพย์ไป

{๑๑๐๖} [๑๘๖๗] มัทรี เธอจงอุ้มแม่กัณหาผู้เป็นน้องนี้ซึ่งเบากว่า

ส่วนพี่จักอุ้มพ่อชาลี เพราะเธอเป็นพี่คงจะหนักกว่า

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๑๐๗} [๑๘๖๘] พระราชาทรงอุ้มพระกุมาร

ส่วนพระนางมัทรีราชบุตรีทรงอุ้มทาริกา

ทรงยินดีร่วมกัน ทั้งตรัสปราศรัยคำอันไพเราะ

กับกันและกันดำเนินไป





(พระศาสดาตรัสเนื้อความที่พระเวสสันดรตรัสกับพระนางมัทรีว่า)

{๑๑๐๘} [๑๘๖๙] ถ้ามนุษย์บางคนเดินไปตามทาง หรือเดินสวนทางมา

เราจะได้ถามทางกับพวกเขาว่า เขาวงกตอยู่ที่ไหน

[๑๘๗๐] พวกเขาพบเราในระหว่างทางนั้น

ต่างก็พากันคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

ทุกข์ระทมตอบเราว่า เขาวงกตยังอยู่อีกไกล

(พระศาสดาตรัสเนื้อความนี้ว่า)

{๑๑๐๙} [๑๘๗๑] ถ้าทารกทั้งหลาย

ทอดพระเนตรเห็นต้นไม้ที่มีผลในป่าใหญ่

ต่างก็ทรงกันแสง เพราะเหตุแห่งผลไม้เหล่านั้น

[๑๘๗๒] หมู่ไม้สูงใหญ่ดังจะเห็นทารกทรงพระกันแสง

จึงโน้มกิ่งลงมาเอง จนใกล้จะถึงทารกทั้งหลาย