พระไตรปิฏก

{๑๑๗๒} [๒๑๒๑] ลำดับนั้น พราหมณ์ผู้หยาบช้ากัดเถาวัลย์ให้ขาดแล้ว

เอาเถาวัลย์ผูกพระหัตถ์ของพระกุมารทั้ง ๒

ฉุดกระชากลากไปด้วยเถาวัลย์

[๒๑๒๒] แต่นั้น พราหมณ์นั้นถือเอาเชือกและไม้เท้า

ทุบตีพระกุมารทั้ง ๒ นั้นไป

ทั้งที่พระเจ้าเวสสันดรพระเจ้ากรุงสีพีทอดพระเนตรเห็นอยู่

{๑๑๗๓} [๒๑๒๓] ลำดับนั้น พระกุมารทั้งหลาย

พอหลุดจากพราหมณ์ก็รีบวิ่งหนีไป

พระชาลีมีพระเนตรทั้ง ๒ นองไปด้วยพระอัสสุชล

ชะเง้อมองดูพระบิดา

[๒๑๒๔] ทรงถวายบังคมพระยุคลบาทของพระบิดา

พระวรกายสั่นระริกเหมือนใบโพธิ์

ครั้นทรงถวายบังคมพระยุคลบาทของพระบิดาแล้ว

ก็ได้กราบทูลดังนี้ว่า

[๒๑๒๕] ข้าแต่พระบิดา พระมารดากำลังเสด็จออกไปป่า

พระองค์ก็จะพระราชทานหม่อมฉันทั้ง ๒ เสียแล้ว

ข้าแต่พระบิดา ขอพระองค์โปรดประทานหม่อมฉันทั้ง ๒

เมื่อหม่อมฉันทั้ง ๒ เห็นพระมารดากลับมาก่อน

[๒๑๒๖] ข้าแต่พระบิดา พระมารดากำลังเสด็จออกไปป่า

พระองค์ก็จะพระราชทานหม่อมฉันทั้ง ๒ เสียแล้ว

ขอพระองค์โปรดพระราชทานหม่อมฉันทั้ง ๒

จนกว่าพระมารดาของหม่อมฉันทั้ง ๒ จะได้เสด็จมา

เมื่อนั้น พราหมณ์นี้จะขายหรือจะฆ่า

ก็จงทำตามความปรารถนาเถิด