พระไตรปิฏก

(พระเวสสันดรทรงคร่ำครวญว่า)

[๒๑๕๒] วันนี้ ลูกน้อยทั้ง ๒ จะหิวข้าว กระหายน้ำอย่างไรหนอ

จักเดินทางไกล ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ครั้นในตอนเย็นเวลาบริโภคอาหาร

ใครจะให้อาหารแก่ลูกทั้ง ๒ นั้น

[๒๑๕๓] วันนี้ ลูกน้อยทั้ง ๒ จะหิวข้าว กระหายน้ำอย่างไรหนอ

จักเดินทางไกล ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ครั้นในตอนเย็นเวลาบริโภคอาหาร

ลูกทั้ง ๒ เคยอ้อนมัทรีผู้เป็นมารดาว่า พระเจ้าแม่

ลูกทั้ง ๒ หิวแล้ว ขอเสด็จแม่จงประทานแก่ลูกทั้ง ๒ เถิด

[๒๑๕๔] ลูกทั้ง ๒ ไม่ได้สวมรองเท้า

จะเดินทางด้วยเท้าเปล่าได้อย่างไร

ลูกทั้ง ๒ จะเมื่อยล้ามีบาทาทั้ง ๒ ข้างฟกช้ำ

ใครจะจูงมือลูกทั้ง ๒ นั้นเดินทาง

[๒๑๕๕] ทำไมหนอ พราหมณ์นั้นช่างร้ายกาจนักไม่ละอาย

เฆี่ยนตีลูก ๆ ผู้ไม่ประทุษร้ายต่อหน้าเรา

[๒๑๕๖] แม้แต่คนที่ตกเป็นทาสีเป็นทาสของเรา

หรือคนรับใช้อื่น ใครเล่าที่มีความละอาย

จักเฆี่ยนตีคนที่แสนต่ำต้อยแม้นั้นได้

[๒๑๕๗] เมื่อเรายังอยู่ พราหมณ์ช่างด่า

ช่างเฆี่ยนลูกรักทั้ง ๒ ของเราผู้มองดูอยู่

เหมือนปลาที่ติดอยู่ที่หน้าไซ

{๑๑๗๗} [๒๑๕๘] หรือเราจักถือเอาธนู จักเหน็บพระขรรค์ไว้ข้างซ้าย

นำเอาลูกทั้ง ๒ ของเรามา

เพราะว่าลูกทั้ง ๒ ถูกเฆี่ยนตีเป็นทุกข์ทรมาน