พระไตรปิฏก

ความสำเร็จตามความหวัง ตรัสเรียกว่า ความสำเร็จหวัง

คำว่า ความหวังและความสำเร็จหวังของนรชนนั้น มีความพอใจนี้เป็น ต้นเหตุ อธิบายว่า ความหวังและความสำเร็จหวัง มีความพอใจนี้เป็นต้นเหตุ มีความ พอใจเป็นเหตุเกิด มีความพอใจเป็นกำเนิด มีความพอใจเป็นแดนเกิด รวมความว่า ความหวังและความสำเร็จหวัง มีความพอใจนี้เป็นต้นเหตุ

{๔๖๐} คำว่า ความหวังและความสำเร็จหวังใดจะมีแก่นรชนในภพหน้า อธิบาย ว่า ความหวังและความสำเร็จหวังใด เป็นที่ไปในเบื้องหน้า เป็นเกาะ เป็นที่ต้านทาน เป็นที่หลีกเร้น เป็นที่พึ่งของนรชน คือ นรชนเป็นผู้มีความสำเร็จหวังเป็นที่ไปใน เบื้องหน้า รวมความว่า ความหวังและความสำเร็จหวังใดจะมีแก่นรชนในภพหน้า ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคจึงตรัสตอบว่า

สิ่งเป็นที่รักในโลกมีความพอใจเป็นต้นเหตุ

และชนเหล่าใดท่องเที่ยวไปในโลกเพราะความโลภ

ความโลภของชนเหล่านั้นมีความพอใจเป็นต้นเหตุ

ความหวังและความสำเร็จหวังใดจะมีแก่นรชนในภพหน้า

ความหวังและความสำเร็จหวังของนรชนนั้น

มีความพอใจนี้เป็นต้นเหตุ

{๔๖๑} [๑๐๑] (พระพุทธเนรมิตทูลถามว่า)

ฉันทะในโลกมีต้นเหตุมาจากไหน

และการตัดสินใจมีมาจากไหน

อนึ่ง ความโกรธ ความเป็นคนพูดเท็จ

และความสงสัยมีมาจากอะไร

และธรรมเหล่าใดพระสมณะตรัสไว้แล้ว

ธรรมเหล่านั้นมีมาจากอะไร