(สมจริงดังภาษิตว่า)
เหล่าภิกษุไปแคว้นมคธ ไปแคว้นโกศล
แต่บางพวกเที่ยวไปไม่พร้อมกับหมู่ จากแคว้นวัชชี
เหมือนเหล่ามฤค เป็นผู้ไม่มีกังวล อยู่ ๑
การประพฤติตนเป็นคนมักน้อย เป็นความดี
การประพฤติสุจริต เป็นความดี
การปฏิบัติเพื่อละกามคุณ ๕ ทุกเมื่อ เป็นความดี
การถามสิ่งที่เป็นประโยชน์ เป็นความดี
การปฏิบัติตามโอวาทโดยเคารพ เป็นความดี
กิจมีการฟังเป็นต้น เป็นเครื่องหมายความเป็นสมณะ
ของผู้หมดความกังวล ๒
รวมความว่า ภิกษุผู้เป็นเสขะพึงกำจัด ... เป็นผู้ไม่มีกังวลท่องเที่ยวไป ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคจึงตรัสว่า
เราจักฉันอะไรเล่า หรือจักฉันที่ไหน
คืนนี้ เรานอนลำบากแล้วหนอ เราจักนอนที่ไหนเล่า
ภิกษุผู้เป็นเสขะ พึงกำจัดวิตกอันเป็นที่ตั้ง
แห่งความคร่ำครวญเหล่านี้ เป็นผู้ไม่มีกังวลท่องเที่ยวไป
{๙๖๒} [๒๐๖] (พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)
ภิกษุนั้นในธรรมวินัยนี้
ได้อาหารและเครื่องนุ่งห่มในกาลแล้ว
พึงรู้จักประมาณเพื่อสันโดษ
ภิกษุนั้นคุ้มครองในปัจจัยเหล่านั้น
เป็นผู้สำรวมเที่ยวไปในหมู่บ้าน
แม้ถูกด่าก็ไม่พึงกล่าววาจาหยาบ