พระไตรปิฏก

{๔๗} [๔๗] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า)

พราหมณ์นั้นย่อมใช้ลิ้นปิดหน้าได้

มีอุณาโลมอยู่ระหว่างคิ้ว มีคุยหฐานซ่อนอยู่ในฝัก

มาณพ เธอจงรู้อย่างนี้

{๔๘} [๔๘] ชนทั้งปวงไม่ได้ยินใครถามปัญหาอะไร

ได้ยินแต่ปัญหาที่พระพุทธเจ้าทรงพยากรณ์

ก็ปลาบปลื้มใจ ประนมอัญชลีแล้วพากันคิดไปต่าง ๆ ว่า

{๔๙} [๔๙] ใครหนอ เป็นเทพ เป็นพระพรหม

หรือพระอินทร์ผู้สุชัมบดีเมื่อถามปัญหาด้วยใจ

พระผู้มีพระภาคตรัสบอกปัญหานั้นกับใครเล่า

{๕๐} [๕๐] (อชิตมาณพกราบทูลว่า)

พราหมณ์พาวรีถามถึงเรื่องศีรษะ

และธรรมที่ทำให้ศีรษะตกไป

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ขอพระองค์โปรดพยากรณ์ปัญหานั้น

กำจัดความสงสัยของพวกข้าพระองค์ด้วยเถิด

{๕๑} [๕๑] (พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

เธอจงรู้เถิดว่า อวิชชาเป็นศีรษะ

วิชชาที่ประกอบด้วยสัทธา สติ สมาธิ ฉันทะ

และวิริยะเป็นธรรมที่ทำให้ศีรษะตกไป

{๕๒} [๕๒] ลำดับนั้น อชิตมาณพ มีความปลาบปลื้มใจมากล้น

สนับสนุนแล้ว พาดหนังเสือเฉวียงบ่า

ซบศีรษะลงแทบพระยุคลบาท (แล้วกราบทูลต่อไปว่า)

{๕๓} [๕๓] ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ผู้มีพระจักษุ

พราหมณ์พาวรี พร้อมด้วยเหล่าศิษย์มีจิตเบิกบาน ดีใจ

ขอถวายอภิวาทพระยุคลบาทของพระองค์