Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 30 หน้าที่ 501

<< | หน้าที่ 501 | >>
เพราะประกอบด้วยปาณาติบาตอันไม่สะอาด...

... อทินนาทานอันไม่สะอาด...

... กาเมสุมิจฉาจารอันไม่สะอาด...

... มุสาวาทอันไม่สะอาด...

... ปิสุณาวาจาอันไม่สะอาด...

... ผรุสวาจาอันไม่สะอาด...

... สัมผัปปลาปะอันไม่สะอาด...

... อภิชฌาอันไม่สะอาด...

... พยาบาทอันไม่สะอาด...

เพราะประกอบด้วยมิจฉาทิฏฐิอันไม่สะอาด มนุษย์ทั้งหลาย จึงชื่อว่าไม่สะอาด

เพราะประกอบด้วยเจตนาอันไม่สะอาด มนุษย์ทั้งหลาย จึงชื่อว่าไม่สะอาด

เพราะประกอบด้วยความปรารถนาอันไม่สะอาด มนุษย์ทั้งหลาย จึงชื่อว่าไม่สะอาด

เพราะประกอบด้วยปณิธาน(ความตั้งใจ) อันไม่สะอาด มนุษย์ทั้งหลาย จึงชื่อว่า ไม่สะอาด คือ เลว ทราม ต่ำทราม ต่ำ น่ารังเกียจ หยาบ เล็กน้อย รวมความว่า มนุษย์ทั้งหลายมีปัญญามุ่งประโยชน์ตน ไม่สะอาด

{๘๒๑} คำว่า ผู้เดียว ในคำว่า จึงประพฤติอยู่ผู้เดียว เหมือนนอแรด อธิบายว่า พระปัจเจกสัมพุทธเจ้านั้น ชื่อว่าผู้เดียว เพราะส่วนแห่งการบรรพชา ฯลฯ

คำว่า ประพฤติ ได้แก่ ความประพฤติ ๘ อย่าง ฯลฯ

คำว่า เหมือนนอแรด อธิบายว่า ธรรมดาแรด มีนอเดียว ไม่มีนอที่สอง ฉันใด ฯลฯ รวมความว่า จึงประพฤติอยู่ผู้เดียว เหมือนนอแรด ด้วยเหตุนั้น พระปัจเจกสัมพุทธเจ้านั้นจึงกล่าวว่า

๑ ดูรายละเอียดข้อ ๑๒๑/๓๙๙-๔๐๑

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka