พระไตรปิฎก

[๕๘] ปัญญาในสภาวะที่ควรทำให้แจ้ง ชื่อว่านิโรธญาณ (ญาณในนิโรธ)

[๕๙] ปัญญาในสภาวะที่ควรเจริญ ชื่อว่ามัคคญาณ (ญาณในมรรค)

[๖๐] ทุกขญาณ (ญาณในทุกข์)

[๖๑] ทุกขสมุทยญาณ (ญาณในเหตุเกิดทุกข์)

[๖๒] ทุกขนิโรธญาณ (ญาณในความดับทุกข์)

[๖๓] ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาญาณ (ญาณในข้อปฏิบัติที่ให้ถึงความดับทุกข์)

[๖๔] อัตถปฏิสัมภิทาญาณ (ญาณแตกฉานในอรรถ)

[๖๕] ธัมมปฏิสัมภิทาญาณ (ญาณแตกฉานในธรรม)

[๖๖] นิรุตติปฏิสัมภิทาญาณ (ญาณแตกฉานในนิรุตติ)

[๖๗] ปฏิภาณปฏิสัมภิทาญาณ (ญาณแตกฉานในปฏิภาณ)

[๖๘] อินทริยปโรปริยัตตญาณ (ญาณในความยิ่งและความหย่อนแห่งอินทรีย์ ของสัตว์ทั้งหลาย)

[๖๙] อาสยานุสยญาณ (ญาณในอาสยะและอนุสัยของสัตว์ทั้งหลาย)

[๗๐] ยมกปฏิหาริยญาณ (ญาณในยมกปาฏิหาริย์)

[๗๑] มหากรุณาสมาปัตติญาณ (ญาณในมหากรุณาสมาบัติ)

[๗๒] สัพพัญญุตญาณ (ญาณความรู้ในธรรมทั้งปวง)

[๗๓] อนาวรณญาณ (ญาณที่ไม่มีเครื่องกั้น)

ญาณเหล่านี้รวมเป็น ๗๓ ประการ ในญาณทั้ง ๗๓ ประการนี้ ญาณ ๖๗ ประการ (เบื้องต้น) เป็นญาณที่ทั่วไปแก่สาวก ญาณ ๖ ประการ (เบื้องปลาย) เป็นญาณที่ไม่ทั่วไปแก่สาวก (เฉพาะพระตถาคตเท่านั้น)