Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 31 หน้าที่ 88

<< | หน้าที่ 88 | >>
แม้ธรรม ๒ ประการ คือ สังขารและอุเบกขาก็เป็นสังขาร ญาณเพ่งเฉยสังขาร เหล่านั้น เพราะเหตุนั้น จึงชื่อว่าสังขารุเปกขาญาณ

{๑๒๔} [๕๕] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขามีด้วยอาการเท่าไร

คือ การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขามีด้วยอาการ ๘ อย่าง

การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชนมีด้วยอาการเท่าไร การน้อมจิตไป ในสังขารุเปกขาของพระเสขะมีด้วยอาการเท่าไร การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของ ท่านผู้ปราศจากราคะมีด้วยอาการเท่าไร

คือ การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชนมีด้วยอาการ ๒ อย่าง การน้อม จิตไปในสังขารุเปกขาของพระเสขะมีด้วยอาการ ๓ อย่าง การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของท่านผู้ปราศจากราคะมีด้วยอาการ ๓ อย่าง

{๑๒๕} การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชนมีด้วยอาการ ๒ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ปุถุชนย่อมยินดีสังขารุเปกขา

๒. ปุถุชนย่อมเห็นแจ้งสังขารุเปกขา

การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชนมีด้วยอาการ ๒ อย่างนี้

การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของพระเสขะมีด้วยอาการ ๓ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. พระเสขะย่อมยินดีสังขารุเปกขา

๒. พระเสขะย่อมเห็นแจ้งสังขารุเปกขา

๓. พระเสขะพิจารณาแล้วย่อมเข้าผลสมาบัติ

การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของพระเสขะมีด้วยอาการ ๓ อย่างนี้


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka