Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 31 หน้าที่ 177

<< | หน้าที่ 177 | >>
ก็คบหาสมาคม เข้าไปนั่งใกล้สัตว์ผู้มีอธิมุตติประณีตเหมือนกัน แม้ในอนาคตกาล สัตว์ทั้งหลายผู้มีอธิมุตติทราม ก็จักคบหาสมาคมเข้าไปนั่งใกล้สัตว์ผู้มีอธิมุตติทราม เหมือนกัน สัตว์ทั้งหลายผู้มีอธิมุตติประณีต ก็จักคบหาสมาคมเข้าไปนั่งใกล้สัตว์ผู้มี อธิมุตติประณีตเหมือนกัน นี้ชื่อว่าอธิมุตติของสัตว์ทั้งหลาย

{๒๘๒} อภัพพสัตว์ เป็นอย่างไร

คือ สัตว์ทั้งหลายผู้ประกอบด้วยธรรมเป็นเครื่องกั้น คือ กรรม กิเลส วิบาก เป็นผู้ไม่มีศรัทธา ไม่มีฉันทะ มีปัญญาทราม ไม่อาจเข้าสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรม ทั้งหลาย เหล่านี้ชื่อว่าอภัพพสัตว์

{๒๘๓} ภัพพสัตว์ เป็นอย่างไร

คือ สัตว์ทั้งหลายผู้ไม่ประกอบด้วยธรรมเป็นเครื่องกั้น คือ กรรม กิเลส วิบาก เป็นผู้มีศรัทธา มีฉันทะ มีปัญญาดี อาจเข้าสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรมทั้งหลาย เหล่านี้ชื่อว่าภัพพสัตว์

นี้เป็นญาณในอาสยะและอนุสัยของสัตว์ทั้งหลาย ของพระตถาคต

อาสยานุสยญาณนิทเทสที่ ๖๙ จบ


๗๐. ยมกปาฏิหีรญาณนิทเทส


แสดงญาณในยมกปาฏิหาริย์


{๒๘๔} [๑๑๖] ญาณในยมกปาฏิหาริย์ของพระตถาคต เป็นอย่างไร

คือ ในญาณนี้ พระตถาคตทรงทำยมกปาฏิหาริย์ที่ไม่ทั่วไปแก่สาวก ได้แก่

ท่อไฟพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องบน

สายน้ำพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องล่าง

ท่อไฟพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องล่าง

สายน้ำพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องบน

ท่อไฟพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องหน้า

สายน้ำพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องหลัง

ท่อไฟพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องหลัง

สายน้ำพุ่งออกจากพระวรกายเบื้องหน้า

ท่อไฟพุ่งออกจากพระเนตรเบื้องขวา

สายน้ำพุ่งออกจากพระเนตรเบื้องซ้าย


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka