พระไตรปิฎก

{๓๐๖} [๑๒๖] ทิฏฐิ ๑๖ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. อัสสาททิฏฐิ (ความเห็นที่เนื่องด้วยคุณ)

๒. อัตตานุทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นอัตตา)

๓. มิจฉาทิฏฐิ (ความเห็นผิด)

๔. สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นอัตตาของตน)

๕. สัสสตทิฏฐิ (ความเห็นว่าอัตตาและโลกเที่ยง) อันมีสักกายะเป็นวัตถุ ๑

๖. อุจเฉททิฏฐิ (ความเห็นว่าขาดสูญ) อันมีสักกายะเป็นวัตถุ

๗. อันตัคคาหิกทิฏฐิ (ความเห็นอันถือเอาที่สุด)

๘. ปุพพันตานุทิฏฐิ (ความเห็นขันธ์ส่วนอดีต)

๙. อปรันตานุทิฏฐิ (ความเห็นขันธ์ส่วนอนาคต)

๑๐. สัญโญชนิกาทิฏฐิ (ความเห็นเป็นเครื่องผูกสัตว์)

๑๑. มานวินิพันธาทิฏฐิ (ความเห็นอันกางกั้นด้วยมานะ) ว่า “เป็นเรา”

๑๒. มานวินิพันธาทิฏฐิ (ความเห็นอันกางกั้นด้วยมานะ) ว่า “ของเรา”

๑๓. อัตตวาทปฏิสังยุตตทิฏฐิ (ความเห็นอันสัมปยุตด้วยอัตตวาทะ)

๑๔. โลกวาทปฏิสังยุตตทิฏฐิ (ความเห็นอันสัมปยุตด้วยโลกวาทะ)

๑๕. ภวทิฏฐิ (ความเห็นว่าอัตตาและโลกมีอยู่)

๑๖. วิภวทิฏฐิ (ความเห็นว่าอัตตาและโลกไม่มีอยู่)

{๓๐๗} [๑๒๗] ความยึดมั่นทิฏฐิ ๓๐๐ ประการ(โดยประมาณ)

คือ อัสสาททิฏฐิ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

อัตตานุทิฏฐิ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

มิจฉาทิฏฐิ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

สักกายทิฏฐิ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

สัสสตทิฏฐิ อันมีสักกายะเป็นวัตถุ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

อุจเฉททิฏฐิ อันมีสักกายะเป็นวัตถุ มีความยึดมั่นด้วยอาการเท่าไร

๑ มีสักกายะเป็นวัตถุ หมายถึงมีขันธ์ ๕ เป็นที่อาศัย (ขุ.ป.อ. ๒/๑๒๖/๕๓)