พระไตรปิฎก

ความหลงในการได้ลมหายใจออกของพระโยคาวจรผู้ถูกลมหายใจเข้าครอบงำ ย่อมเป็นอันตรายต่อสมาธิ

ความหลงในการได้ลมหายใจเข้าของพระโยคาวจรผู้ถูกลมหายใจออกครอบงำ ย่อมเป็นอันตรายต่อสมาธิ

สติไปตามลมหายใจเข้า ๑

สติไปตามลมหายใจออก ๑

ความหวัง (ลมหายใจเข้า) ที่ฟุ้งซ่านภายใน ๑

ความหวัง (ลมหายใจออก) ที่ฟุ้งซ่านภายนอก ๑

(ความหลงในการได้ลมหายใจออก

ของพระโยคาวจรผู้ถูกลมหายใจเข้าครอบงำ ๑

ความหลงในการได้ลมหายใจเข้า

ของพระโยคาวจรผู้ถูกลมหายใจออกครอบงำ ๑)

อุปกิเลส ๖ ประการนี้เป็นอันตราย

ต่อสมาธิที่ประกอบด้วยอานาปานสติ

และเป็นเหตุให้จิตของพระโยคาวจร

ผู้หวั่นไหวไม่หลุดพ้น

พระโยคาวจรทั้งหลายยังไม่เข้าใจวิโมกข์

จึงสมควรเชื่อบุคคลอื่น ฉะนี้แล





{๓๖๗} [๑๕๕] เมื่อพระโยคาวจรคำนึงถึงนิมิต จิตกวัดแกว่งอยู่ที่ลมหายใจเข้า นี้เป็น อันตรายต่อสมาธิ

เมื่อพระโยคาวจรคำนึงถึงลมหายใจเข้า จิตกวัดแกว่งอยู่ที่นิมิต นี้เป็นอันตราย ต่อสมาธิ