พระไตรปิฏก

{๓๓๓} [๑] ข้าพเจ้าได้ถวายธูปหอมซึ่งอบด้วยดอกมะลิ สมควรแด่พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ

[๒] ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้เช่นกับทองที่ล้ำค่า ทรงเป็นผู้นำชั้นเลิศของโลก รุ่งเรืองดังดอกอุบลเขียว โชติช่วงเหมือนดวงไฟใหญ่

[๓] ผู้ประเสริฐดุจเสือโคร่งและโคอุสภะ ดุจพญาไกรสรซึ่งมีชาติสูง เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย ประทับนั่งมีหมู่ภิกษุแวดล้อม

[๔] ครั้นเห็นแล้วจึงทำจิตให้เลื่อมใส ประนมมือถวายอภิวาทพระบาทของพระศาสดา แล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

[๕] ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายธูปหอมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยธูปหอม

[๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระคันธธูปิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้