Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 32 หน้าที่ 507

<< | หน้าที่ 507 | >>
[๔๖] เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม หยดน้ำย่อมตกโดยรอบข้าพเจ้าข้างละหนึ่งวา

[๔๗] กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าเป็นผู้สิ้นอาสวะทั้งปวงแล้ว นี้เป็นผลแห่งหยดน้ำ

[๔๘] กายของข้าพเจ้ามีกลิ่นหอมฟุ้งไปเหมือนกลิ่นจันทน์ กลิ่นหอมที่ออกจากร่างกายของข้าพเจ้า ฟุ้งไป ๒๕๐ ชั่วธนู

[๔๙] ชนทั้งหลายสูดกลิ่นหอมอบอวล ที่ประกอบด้วยบุญกรรมแล้ว ย่อมรู้ได้ทันทีว่า พระเจ้าผุสิตะ เสด็จมา ณ ที่นี้

[๕๐] กิ่งไม้ ใบไม้ ท่อนไม้ และแม้กระทั่งหญ้า ทุกชนิด (ดังจะ) รู้ความดำริของข้าพเจ้า ย่อมสำเร็จเป็นกลิ่นหอมทันที

[๕๑] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ไม้จันทน์บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยหยดน้ำ

[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระผุสิตกัมมิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ผุสิตกัมมิยเถราปทานที่ ๕ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka