พระไตรปิฏก

{๑๑} [๑] ข้าพเจ้าได้เห็นต้นไม้อันเลิศชื่อว่าปาฏลิ(แคฝอย)

ซึ่งเป็นต้นไม้เป็นสถานที่ตรัสรู้อันสูงสุด

ของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี

แล้วทำใจให้เลื่อมใสในต้นไม้นั้น

[๒] ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้ถือเอาไม้กวาดมากวาดบริเวณที่ตรัสรู้

ครั้นแล้วได้ไหว้ต้นปาฏลิอันเป็นสถานที่ตรัสรู้นั้น

[๓] ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใสในต้นปาฏลินั้น

ประนมมือเหนือศีรษะ

นมัสการต้นโพธิ์นั้นแล้วกลับไปยังกระท่อม

[๔] ข้าพเจ้าเดินนึกถึงต้นไม้เป็นสถานที่ตรัสรู้

อันสูงสุดไปตามหนทางสัญจร

งูเหลือมตัวร้ายกาจมีกำลังมากรัดข้าพเจ้า

[๕] กรรมที่ข้าพเจ้าทำในเวลาใกล้ตาย

ได้ทำให้ข้าพเจ้ายินดีด้วยผล(ของกรรมนั้น)

งูเหลือมกลืนกินร่างข้าพเจ้า

ข้าพเจ้า(ตายไปแล้ว)รื่นรมย์อยู่ในเทวโลก

[๖] จิตของข้าพเจ้าไม่ขุ่นมัว บริสุทธิ์ผ่องใสในกาลทุกเมื่อ

ข้าพเจ้าไม่รู้จักลูกศรคือความเศร้าโศก

ที่เป็นเหตุทำจิตของข้าพเจ้าให้เร่าร้อนเลย