พระไตรปิฏก

{๒๐} [๑๕๗] พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้

อบรมพระทัย ฝึกพระองค์แล้ว มีพระทัยตั้งมั่น

เสด็จดำเนินอยู่ในทางอันประเสริฐ

ทรงยินดีในการสงบระงับจิต

[๑๕๘] ผู้ทรงข้ามโอฆะ๑ ได้แล้ว มีปกติเพ่งพินิจ

ยินดีในฌาน เป็นมุนี เข้าสมาบัติ

ไม่ละการสำรวมอินทรีย์

[๑๕๙] ข้าพเจ้าเห็นแล้ว จึงใช้กะโหลกน้ำเต้าตักน้ำ

เข้าไปหาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

ล้างพระบาทของพระพุทธเจ้าแล้ว ถวายกะโหลกน้ำเต้า

[๑๖๐] ก็พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ได้รับสั่งว่า

เธอจงใช้กะโหลกน้ำเต้านี้ตักน้ำมาวางไว้ใกล้ ๆ เท้าของเรา

[๑๖๑] เนื่องจาก ข้าพเจ้ามีความเคารพต่อพระศาสดา

จึงรับสนองพระพุทธดำรัสว่า ขอรับ

แล้วใช้กะโหลกน้ำเต้าไปตักน้ำมาถวาย

พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

[๑๖๒] พระมหาวีรพุทธเจ้า

เมื่อจะทรงยังจิตของข้าพเจ้าให้สงบเย็น

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๒ หน้า ๒ ในเล่มนี้