พระไตรปิฏก

[๑๐๒] ขอพระพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุจงรับเพื่ออนุเคราะห์ข้าพระองค์เถิด

ลำดับนั้น พระศาสดาผู้ประกอบด้วยพระกรุณา

มีพระยศยิ่งใหญ่เสด็จลงจากอากาศ

[๑๐๓] พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุ

ทรงรับภิกษาหารของข้าพเจ้าเพื่อทรงอนุเคราะห์

ครั้นทรงรับภิกษาหารแล้ว

ได้กระทำอนุโมทนาแก่ข้าพเจ้าว่า

[๑๐๔] ท่านผู้มีบุญมาก ขอจงมีความสุขเถิด

คติจงสำเร็จแก่เธอ ด้วยการถวายเหง้าบัวนี้

เธอจงได้รับความสุขอันไพบูลย์เถิด

[๑๐๕] พระชินสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ

ครั้นตรัสพระดำรัสนี้แล้ว

ทรงรับภิกษาหารแล้วเหาะไปทางอากาศ

[๑๐๖] ลำดับนั้น ข้าพเจ้าถือเหง้าบัวกลับมายังอาศรม

ของข้าพเจ้า แขวนเหง้าบัวไว้ที่ต้นไม้

แล้วระลึกถึงทานของตน

[๑๐๗] ครั้งนั้น ลมพายุใหญ่ก็เกิดขึ้น

ได้พัดป่าให้ปั่นป่วน

ครั้งนั้น อากาศบันลือลั่นและฟ้าผ่าลงมา

[๑๐๘] ลำดับนั้น สายฟ้าผ่าลงที่ศีรษะของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเป็นผู้นั่งตายในที่นั้นเอง

[๑๐๙] ข้าพเจ้าประกอบด้วยบุญกรรม

จึงไปเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต ทิ้งไว้แต่ซากศพ

ข้าพเจ้าอภิรมย์อยู่ในเทวโลก