[๔๙๒] ภายหลังสามีของหม่อมฉันตามมาทันที่หนทาง

ขณะนั้น ลมกรรมชวาต๑ แสนจะทารุณเกิดขึ้นแก่หม่อมฉัน

[๔๙๓] ครั้งนั้น มหาเมฆก็เกิดขึ้นในเวลาที่หม่อมฉันจะคลอด

สามีไปหาเครื่องกำบังแต่ถูกงูกัดตาย

[๔๙๔] ครั้งนั้น หม่อมฉันมีทุกข์เพราะการคลอด หมดที่พึ่ง

เป็นคนกำพร้า เดินไปเห็นแม่น้ำน้อยแห่งหนึ่ง

ซึ่งมีน้ำเต็มเปี่ยม เป็นที่อยู่อาศัยของนกเหยี่ยว

[๔๙๕] หม่อมฉันอุ้มลูกคนเล็ก ข้ามไปที่ฝั่งโน้นคนเดียว

ให้ลูกคนเล็กดื่มนมจนอิ่มแล้ว

ประสงค์ที่จะนำบุตรอีกคนหนึ่ง (คนโต) ให้ข้ามมา

[๔๙๖] จึงย้อนกลับมา เหยี่ยวตัวหนึ่งโฉบลูกคนเล็กที่ร้องไห้จ้าไป

บุตรคนโตกระแสน้ำก็พัดไป

หม่อมฉันนั้นเปี่ยมไปด้วยความเศร้าโศกเหลือประมาณ

[๔๙๗] จึงเดินทางต่อไปยังกรุงสาวัตถี ได้ฟังข่าวว่า

ญาติของตน (มารดา บิดาและพี่ชาย) ตายแล้ว

เวลานั้น หม่อมฉันอัดอั้นตันใจด้วยความเศร้าโศก

เปี่ยมด้วยความโสกาดูรอย่างใหญ่หลวง ได้กล่าวว่า

[๔๙๘] ‘ลูก ๒ คนก็ตายเสียแล้ว สามีของเราก็ตายในป่า

มารดาบิดาและพี่ชายของเรา

ก็ถูกเผาอยู่ที่เชิงตะกอนเดียวกัน’

[๔๙๙] ครั้งนั้น หม่อมฉันทั้งซูบผอม ทั้งเหลืองซีด

ไม่มีที่พึ่ง ตรอมใจอยู่ทุกวัน เมื่อหม่อมฉันกระเซอะกระเซิงไป

ได้พบพระผู้มีพระภาคผู้ทรงเป็นสารถีฝึกนรชน

๑ ลมกรรมชวาต หมายถึงลมเกิดแต่กรรมคือลมเกิดในครรภ์เวลาคลอดบุตร ได้แก่ ลมเบ่ง