[๓๗๑] พระมหามุนีผู้มีความเพียรมากพระนามว่าวีรทีปังกร

ทอดพระเนตรเห็นพระฤาษี ผู้มีใจสูงแล้ว

จึงตรัสพยากรณ์ในท่ามกลางชุมชน

[๓๗๒] ข้าแต่พระมหามุนี ในกัปที่หาประมาณมิได้นับจากกัปนี้ไป

พระมหามุนีพระนามว่าทีปังกร ทรงพยากรณ์กรรม

คือความเป็นผู้ซื่อตรงของหม่อมฉันไว้ว่า

[๓๗๓] ‘ท่านฤาษีผู้เป็นใหญ่ อุบาสิกาผู้นี้จักเป็นผู้มีจิตเสมอกัน

มีการกระทำเสมอกัน มีปกติทำร่วมกัน

จักเป็นที่น่ารักเพราะการกระทำเพื่อประโยชน์แก่ท่าน

[๓๗๔] จักเป็นหญิงมีรูปร่างน่าดู น่าชม น่ารักยิ่ง

น่าชอบใจ มีวาจาอ่อนหวาน มีฤทธิ์

เป็นธรรมทายาทของท่าน

[๓๗๕] อุบาสิกาผู้นี้ จักรักษากุศลธรรมทั้งหลาย

เหมือนพวกเจ้าของรักษาเครื่องสมุก

[๓๗๖] จะอนุเคราะห์ท่าน จักบำเพ็ญบารมีเพื่อท่าน

ละกิเลสได้ดังพญาราชสีห์ละกรงแล้ว จักบรรลุพระโพธิญาณ’

[๓๗๗] ในกัปที่หาประมาณมิได้นับจากกัปนี้ไป

พระพุทธเจ้าทรงพยากรณ์ดำรัสใดกับหม่อมฉัน

หม่อมฉันเมื่ออนุโมทนาพระดำรัสนั้น เป็นผู้ทำอย่างนี้

[๓๗๘] หม่อมฉันทำจิตให้เลื่อมใสในกุศลกรรมที่ได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

ได้บังเกิดในกำเนิดเทวดาและมนุษย์มากมาย

[๓๗๙] ได้เสวยสุขและทุกข์ในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย

เมื่อถึงภพสุดท้ายได้เกิดในศากยตระกูล

[๓๘๐] หม่อมฉันมีรูปสมบัติ มีโภคสมบัติ มียศ มีศีล

สมบูรณ์ด้วยองค์สมบัติทั้งปวง

แต่นั้นได้รับความยำเกรงจากเจ้านายในตระกูลทั้งหลาย