[๔๑] หม่อมฉันทั้งหลายครั้นสร้างสะพานและวิหารเสร็จแล้ว

ได้ทูลนิมนต์พระผู้ทรงเป็นผู้นำวิเศษ

ถวายมหาทาน แล้วปรารถนาสัมโพธิญาณ

[๔๒] ข้าแต่พระมหามุนี พระมหาวีระพระนามว่าปทุมุตตระ

ผู้ทรงเป็นที่เคารพของสรรพสัตว์

ทรงทำอนุโมทนาแล้ว ตรัสพยากรณ์ว่า

[๔๓] ‘เมื่อ ๑๐๐,๐๐๐ กัปล่วงไปแล้ว จักมีภัทรกัป

บุรุษนี้ได้ความสุขในภพน้อยภพใหญ่แล้ว จักบรรลุพระโพธิญาณ

[๔๔] บุรุษและสตรีที่ช่วยกันทำหัตถกรรมทั้งหมด

จักมีพร้อมหน้ากันในอนาคตกาล’

[๔๕] ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้น และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

ชนเหล่านั้นเกิดในเทวโลกแล้ว จักเป็นคนรับใช้พระองค์

[๔๖] เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพน้อยภพใหญ่ เสวยสุขเป็นทิพย์

และเป็นของมนุษย์นับไม่ถ้วน ตลอดกาลนาน

[๔๗] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป)

กรรมสมบัติหม่อมฉันทั้งหลายก็ทำไว้ดีแล้ว

ในหมู่มนุษย์สุขุมาลชาติ และในเทวโลกที่ประเสริฐ

[๔๘] หม่อมฉันทั้งหลายย่อมได้รูปสมบัติ

โภคสมบัติ ยศ ความสรรเสริญ

และความสุขอันเป็นที่รัก ทั้งหมดเป็นกรรมสมบัติ

ที่หม่อมฉันทั้งหลายกระทำไว้ดีแล้ว อย่างต่อเนื่อง

[๔๙] เมื่อถึงภพสุดท้าย

หม่อมฉันทั้งหลายเกิดในตระกูลพราหมณ์

ในนิเวศน์ของเจ้าศากยบุตร เป็นผู้มีมือและเท้าละเอียดอ่อน

[๕๐] ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันทั้งหลาย

ไม่เห็นแผ่นดินที่เขายังไม่ตกแต่ง