{๑๗๓} [๕๗] ในกรุงอรุณวดี มีกษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่าอรุณ

หม่อมฉันเป็นพระมเหสีของท้าวเธอ

ย่อมสนทนากันเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น

[๕๘] ครั้งนั้น หม่อมฉันนั่งอยู่ในที่สงัด คิดอย่างนี้ว่า

‘กุศลที่จะนำติดตัวไปซึ่งเราทำไว้ไม่มีเลย

[๕๙] เราต้องตกนรกที่มีความเร่าร้อนมาก

ทั้งเผ็ดร้อนร้ายกาจแสนจะทารุณอย่างแน่นอน

เราไม่มีความสงสัยในข้อนี้เลย’

[๖๐] ครั้นหม่อมฉันคิดอย่างนี้แล้ว

ทำจิตให้ร่าเริงเข้าเฝ้าพระราชาแล้ว กราบทูลดังนี้ว่า

[๖๑] ‘ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นกษัตริย์

หม่อมฉันทั้งหลายชื่อว่าเป็นสตรี หม่อมฉันทั้งหลายไม่ใช่บุรุษ

ขอพระองค์ทรงพระราชทานพระสมณะ

แก่หม่อมฉันทั้งหลายสักองค์หนึ่งเถิด

หม่อมฉันทั้งหลายจักนิมนต์ท่านให้ฉัน”

[๖๒] ครั้งนั้น พระราชาได้พระราชทานพระสมณะ

ผู้มีอินทรีย์อันอบรมแล้วให้หม่อมฉัน

หม่อมฉันรับบาตรของท่านมาแล้ว

ใส่ภัตตาหารอย่างประณีตจนเต็ม

[๖๓] แล้วบรรจุอาหารอันประณีตของหอมและเครื่องลูบไล้

ไปพร้อมกัน มีใจยินดีได้ถวายให้ครองผ้าผืนใหญ่