[๑๓๐] หม่อมฉันได้เห็นพุทธานุภาพ

และได้ฟังธรรมซึ่งเป็นที่สั่งสมคุณแล้ว

ทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า

บูชาพระองค์ผู้มีพลธรรมมาก๑

[๑๓๑] ต่อมา หม่อมฉันได้ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต

ในสำนักของพระธรรมทินนาเถรี

[๑๓๒] หม่อมฉันเผากิเลสทั้งหลายได้ในขณะที่กำลังปลงผม

บวชแล้วไม่นาน ก็ศึกษาศาสนธรรมได้อย่างทั่วถึง

[๑๓๓] ต่อจากนั้น ได้แสดงธรรมในสมาคมแห่งมหาชน

เมื่อหม่อมฉันกำลังแสดงธรรมอยู่

การบรรลุธรรมก็ได้มี

[๑๓๔] มียักษ์ตนหนึ่ง ได้ทราบการตรัสรู้ธรรมนั้น

ของสัตว์หลายพันแล้ว เกิดอัศจรรย์ใจ

เลื่อมใสต่อหม่อมฉันได้ไปยังกรุงราชคฤห์

[๑๓๕] มนุษย์ทั้งหลายในกรุงราชคฤห์ที่ไม่ได้เข้าไปนั่งใกล้

พระเถรีชื่อว่าสุกกา ผู้แสดงอมตบทอยู่

หม่อมฉันจะให้ดื่มอมตบทเหมือนดื่มน้ำผึ้งได้อย่างไร

[๑๓๖] ก็แลพวกเขาผู้มีปัญญา คงจะดื่มอมตบทนั้น

อันมีสภาพไม่ถอยกลับ ให้เกิดความชื่นใจมีโอชาได้

เหมือนคนเดินทางไกลแสวงหาน้ำดื่ม

[๑๓๗] ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันเป็นผู้มีความชำนาญในฤทธิ์

ในทิพพโสตธาตุ และในเจโตปริยญาณ

๑ พลธรรม หมายถึงธรรมอันเป็นกำลัง มี ๕ อย่าง (๑) สัทธา(ความเชื่อ) (๒) วิริยะ(ความเพียร) (๓) สติ(ความระลึกได้) (๔) สมาธิ(ความตั้งจิตมั่น) (๕) ปัญญา(ความรู้แจ้ง) (ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๓๑/๓๓๕)