[๑๗๐] หม่อมฉันรู้จักประมาณในอาสนะต่ำ

ประกอบความเพียรเครื่องตื่นอยู่เสมอ บำเพ็ญเพียรอยู่

[๑๗๑] ในกาลนั้น หม่อมฉันมีความคิดชั่ว

ได้ด่าภิกษุณีผู้ปราศจากอาสวะรูปหนึ่งครั้งเดียวว่า ‘นางแพศยา’

ต้องหมกไหม้อยู่ในนรก เพราะบาปกรรมนั้นนั่นเอง

[๑๗๒] เพราะเศษกรรมนั้นแล

หม่อมฉันเกิดในตระกูลหญิงแพศยา

อยู่อาศัยชายอื่นโดยมาก ในชาติสุดท้าย

[๑๗๓] หม่อมฉันเกิดในตระกูลเศรษฐีในแคว้นกาสี

มีความงาม ดุจนางเทพอัปสรในหมู่เทวดา

ด้วยผลแห่งการประพฤติพรหมจรรย์

[๑๗๔] หมู่ชนเห็นหม่อมฉันมีรูปน่าชม

จึงตั้งหม่อมฉันในฐานะเป็นหญิงคณิกา

ในกรุงราชคฤห์ที่ประเสริฐสุด

เพราะผลกรรมที่ด่าภิกษุณีนั้นของหม่อมฉัน

[๑๗๕] หม่อมฉัน ได้ฟังพระสัทธรรมที่พระพุทธเจ้า

ผู้ประเสริฐที่สุดตรัสแล้ว

ผู้สมบูรณ์ด้วยบุพวาสนา(บาปบุญที่ได้อบรมมาในกาลก่อน)

จึงได้บวชเป็นบรรพชิต

[๑๗๖] แต่เมื่อเดินทางไปสู่สำนักของพระชินเจ้าเพื่อจะอุปสมบท

พบพวกนักเลงดักอยู่ที่หนทาง จึงได้รับการอุปสมบทโดยทูต

[๑๗๗] กรรมทั้งหมดสิ้นไปแล้ว บุญ และบาปก็สิ้นไปแล้วเหมือนกัน

หม่อมฉันข้ามพ้นสังสารวัฏทั้งปวงได้แล้ว

และความเป็นหญิงคณิกาหม่อมฉันก็ให้สิ้นไปแล้ว