พระไตรปิฏก

[๗๒] ก็สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคชินเจ้า

ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน

เสด็จจงกรมด้วยพระฤทธิ์ แสดงให้มนุษย์พร้อมทั้งเทวโลกเห็น

[๗๓] พระศาสดาผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

เสด็จจงกรมอยู่ ในที่จงกรมนั่นเอง

ตรัสธรรมีกถา ไม่เสด็จกลับในระหว่าง

เหมือนเสด็จจงกรมอยู่ในที่จงกรมเพียง ๔ ศอก

[๗๔] พระสารีบุตรผู้มีปัญญามาก

เป็นผู้ฉลาดในสมาธิและฌาน

ถึงความบริบูรณ์ด้วยปัญญา

ได้ทูลถามพระศาสดาผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลกว่า

[๗๕] ข้าแต่พระมหาวีระ เป็นผู้สูงสุดแห่งนรชน

อภินิหารของพระองค์เป็นเช่นไร

ข้าแต่พระวีรเจ้า พระองค์ทรงปรารถนา

พระโพธิญาณอันสูงสุดในกาลไร

[๗๖] ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ

สัจจะ และอธิษฐานเป็นเช่นไร เมตตาและอุเบกขาเป็นเช่นไร

[๗๗] ข้าแต่พระมหาวีระ ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

บารมี ๑๐ เป็นอย่างไร อุปบารมี ๑๐ เต็มได้อย่างไร

และปรมัตถบารมี ๑๐ เต็มได้อย่างไร

เพราะทรงอธิษฐานกรรมอะไร เป็นอธิบดีได้อย่างไร

มีบารมีได้อย่างไร นักปราชญ์เป็นเช่นไร ในโลก

เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขาเป็นเช่นไร

พระองค์ทรงบำเพ็ญพุทธการกธรรม

(ธรรมที่กระทำความเป็นพระพุทธเจ้า)

ให้บริบูรณ์สิ้นเชิงได้อย่างไร’