เอาเถิดเราควรเป็นผู้ไม่มีความห่วงใย

ไม่มีความต้องการ ละทิ้งร่างกายที่เปื่อยเน่า

เต็มไปด้วยซากศพต่าง ๆ นี้ไปเสีย ฉันนั้น

[๑๙] คนปลดเปลื้องซากศพที่น่ารังเกียจที่ผูกไว้ที่คอแล้ว

ไปอยู่เป็นสุขอย่างเสรีตามลำพังตน ฉันใด

[๒๐] เราไม่มีความห่วงใย ไม่มีความต้องการ

ละทิ้งร่างกายที่เปื่อยเน่าเป็นที่รวมซากศพต่าง ๆ นี้ไปเสีย ฉันนั้น

[๒๑] คนชายหญิงถ่ายอุจจาระลงในส้วม

แล้วละทิ้งส้วมไปไม่มีความห่วงใย ไม่มีความต้องการ ฉันใด

[๒๒] เราจักละทิ้งร่างกายที่เต็มไปด้วยซากศพต่าง ๆ นี้ไปเสีย

ดุจคนถ่ายอุจจาระ(ลงในส้วม) แล้วละทิ้งส้วมไป ฉันนั้น

[๒๓] เจ้าของเรือทิ้งเรือที่คร่ำคร่า ชำรุด น้ำไหลเข้าได้ไป

อย่างไม่มีความห่วงใย ไม่มีความต้องการ ฉันใด

[๒๔] เราจักละทิ้งร่างกายนี้ที่มีทวาร ๙

มีของไม่สะอาดไหลออกอยู่เป็นนิตย์ไปเสีย

ดุจเจ้าของเรือละทิ้งเรือที่คร่ำคร่าไป ฉันนั้น

[๒๕] บุรุษนำสิ่งของมีค่าไปกับพวกโจร

เห็นภัยคือการถูกปล้นสิ่งของจึงละทิ้ง(โจร)ไปเสีย ฉันใด

[๒๖] กายนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน เปรียบเสมอด้วยมหาโจร

เราจักละกายนี้ไปเพราะกลัวแต่การปล้นกุศลธรรม ฉันนั้น

[๒๗] ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้ว ได้ให้ทรัพย์หลายร้อยโกฏิ

แก่คนมีที่พึ่งและไม่มีที่พึ่งแล้วเข้าไปยังภูเขาหิมพานต์

[๒๘] ในที่ไม่ไกลจากภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อธรรมิกะ

เราสร้างอาศรมอย่างดี สร้างบรรณศาลาอย่างดีไว้