Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 218

<< | หน้าที่ 218 | >>
ทั้งหลาย ที่นั้นย่อมไม่มีการเกิดในภพใหม่ต่อไป ที่ใดไม่มีการเกิดในภพใหม่ต่อไป ที่นั้นย่อมไม่มีชาติ ชรา และมรณะต่อไป ที่ใดไม่มีชาติ ชรา และมรณะต่อไป เรากล่าวว่า ‘ที่นั้นไม่มีความโศก ไม่มีความกระวนกระวาย และไม่มีความคับแค้น’ ถ้าราคะ นันทิ ตัณหาไม่มีในผัสสาหาร ฯลฯ ถ้าราคะ นันทิ ตัณหาไม่มี ในมโนสัญเจตนาหาร ฯลฯ ถ้าราคะ นันทิ ตัณหาไม่มีในวิญญาณาหาร ฯลฯ เรากล่าวว่า ที่นั้นไม่มีความโศก ไม่มีความกระวนกระวาย และไม่มีความคับแค้น” ๑ มีอยู่จริงใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. ดังนั้น ท่านจึงไม่ควรยอมรับว่า “อนาคตมีอยู่”

สัพพมัตถีติกถา จบ


๖. อตีตักขันธาทิกถา


ว่าด้วยอดีตขันธ์ เป็นต้น


๑. นสุตตสาธนะ


ว่าด้วยการไม่อ้างพระสูตร


[๒๙๗] ปร. อดีตเป็นขันธ์ใช่ไหม

สก. ใช่

ปร. อดีตมีอยู่ใช่ไหม

สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

๑ ดูเทียบ สํ.นิ. (แปล) ๑๖/๖๔/๑๒๓-๑๒๕

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka